zaterdag 18 februari 2012

Alec schrijft wat waarnemingen op het papier. '3,9 Volt,' mompel ik. Pfiew, dat kwam er zonder stotteren uit. Alec vult het in de tabel in. Waarom zou Alec eigenlijk naast mij komen zitten? Vast niet omdat ik zo goed in natuurkunde ben en en hij dan niks hoeft te doen. 'Wat heeft Steffani over mij gezegd?' O, natuurlijk. Hij hoopt via mij te weten te komen wat Stefani allemaal verzonnen heeft. Zal ik hem de waarheid vertellen? Of misschien dat ze zei dat ze uren heeft lopen janken. 'Nou?' Ik knik langzaam. '4,1 Volt.' ALec glimlacht nog geen seconde lang, maar het voelt vertrouwt. 'Oké, ze zei dat ze jou heeft gedumpt en dat jij toen in huilen uitbarstte.' Alec zwijgt. '4,3 Volt.' Hij noteert het. 'Geloof jij haar?' Ik zwijg. Natuurlijk niet, maar waarom zou ik hem dat vertellen? 'Alsjeblieft, vertel het me eerlijk.' Alec kijkt me met smekende ogen aan. '4,5 Volt, volgens mij is er een recht evenredig verband, denk je ook niet?' Jee, ik voer dit gesprek zonder stotteren. 'Dat denk ik ook, ja, maar geloof je haar nou?' 'Nee, nooit gedaan en ga ik ook nooit doen.' Alec zucht opgelucht. 'Hoezo eigenlijk?' 'Je moet de meter weer aflezen.' '4,7 Volt. Kom op, Alec, ik heb jou ook verteld wat ik dacht.' Alec zwijgt. 'Ik ging me ineens afvragen waarom ik iets met haar had. Ik wist het gewoon niet meer, dus ik dumpte haar. Ze was eerst woedend, toen ik daar niet op reageerde, begon ze te huilen.' Ik zwijg en voel dat er meer achter zit. 'En waarom wil je weten wat ze heeft gezegd?' 'Het is handig om te weten wat je te wachten staat als die roddel zich gaat verspreiden.' '4,9 Volt.' Dan zwijg ik. Ik voel dat hij niet de waarheid heeft verteld.

Zodra de bel gaat, spring ik op en loop zo snel mogelijk het lokaal uit. Alec heeft niet veel meer gezegd. Hij staarde de hele tijd met nietszeggende ogen voor zich uit. Niet dat ik veel vrolijker was. Mijn ogen stonden constant op oneindig. Eigenlijk hetzelfde dus... Ik dacht na, zoals zo vaak. Ik geloof hem niet. Er zit meer achter. Er is meer gebeurd gisteren tussen hem en Steffani. Ik open mijn kluisje en gooi er mijn natuurkundeboeken in. Dadelijk pauze en dan Frans. Ik vraag me af wat me bezielde toen ik zei dat ik dat vak wilde houden. Ik ben er niet goed in en ga het ook nooit worden. Ik loop naar de aula. Veerle zit er al. 'Hé! Daar is onze bèta-dame!' roept ze vrolijk. Ik plof naast haar neer op een stoel. Het hele groepje is er al. Ik voel het verlangen om ze te vertellen over Alec, maar iets houdt me tegen. Ik kijk Steffani aan. Ze is haar nagels aan het vijlen en luistert niet naar de rest. 'Denk je dat Alec me mist?' vraagt ze ineens. 'Nee,' zeg ik voordat ik door heb dat ik zojuist iets zei. Iedereen kijkt me verbaast aan. Ik word rood. Steffani trekt haar strak geëpileerde wenkbrauwen omhoog. 'Wat zei je daar, bitch?' Ik zwijg en draai mijn gezicht weg. 'Nou?!' krijst Steffani woedend. Ik staar haar aan. 'Alec vertelde tijdens natuurkunde een heel ander verhaal.' Wow, wat een moed... Ik durf Steffani tegen te spreken... Dat heb ik echt nog nooit gedaan. Steffani lacht minachtend. 'Die eikel wil natuurlijk iedereen laten denken dat hij stoer is.' Ik zwijg. 'Je moet maar niet naar hem luisteren, schat, hij is een vuile leugenaar.' Steffani glimlacht naar me met een ik-doe-heel-aardig-maar-eigenlijk-haat-ik-je-glimlach. Ze wordt echt een populaire trut. Ik glimlach op precies dezelfde manier terug.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen