vrijdag 17 februari 2012

En toen begon het...

Ik loop het schoolplein op. Ik weet dat ik word nagestaard, dat mensen om me lachen. Het kan me niets schelen. Ik loop naar mijn vriendinnen. Ik weet dat ik ze niet volledig kan vertrouwen. Ze zullen me verlaten zodra ze beter kunnen krijgen. Ze zullen me verraden, alles doorvertellen en aandikken, soms wat verzinnen. Het leven is hard hier op school. 'Dus Alec zegt dat hij van me houdt en dat hij me niet kwijt wilt, maar hij heeft pech gehad. Ik ben écht veeel te goed voor hem! Snappen jullie nou dat ik iets met hem heb gehad?' Het is Stefani, de grootste aandikster die ik ken. De kans is groot dat Alec het met haar heeft uitgemaakt. Ik snap niet dat hij iets met haar wilde. Ik snap het gewoonweg niet. Nou ja, misschien ergens wel. Stefani is een beetje sletje. Zo is ze ook aardig populair geworden en staat ze op het punt ons te verlaten. Niet dat de rest dat door heeft, zo snugger zijn ze niet. Dan zeggen ze binnenkort allemaal: 'Zag jij dat nou aankomen? Dat ze zo gemeen doet!' En dan een paar weken later zijn ze zelf overgelopen. De mensen die weer minder populair zijn geworden, komen bij ons staan. Zo gaat het altijd. Ik ben nog nooit populair geweest. Daar heb ik maar één reden voor: ik ga me niet als slet gedragen voor nepvrienden. Zo ben ik niet en zo ga ik ook nooit worden.

Ik staar voor me uit. Ik zit naast Veerle in de klas. Veerle is het meisje die ik het meest vertrouw. Ze zegt wat ze vindt en ze vindt wat ze zegt. Ze komt voor je op en beschermt je. Zij is één van de weinige die populairiteit krijgt door wie ze is en door wat ze doet. Vroeger eiste ze het. Ze kreeg het ook omdat iedereen bang voor haar was. Best logisch als je bedenkt dat ze al tien jaar op kick-boxen zit. En slecht is ze niet... Geloof me. Ze slaat je tot moes als je haar, haar familie of haar vrienden pest. Ze traint vier keer per week en soms gaat ze naar het buitenland voor toernooien. Stiekem ben ik wel jaloers op haar. Zij is ergens goed in. Ze is niet bang. Veerle tikt me aan en schuift een briefje naar me toe:De gulp van meneer van der Heijden staat open. Ik grijns even. Wat zou hij gedaan hebben?Schrijf ik terug. Veerle schiet in de lag. 'Ja, Veerle? Wat is er zo grappig?' Veerle grijnst. 'Eh, meneer, uw gulp staat open,' zegt ze met een rood hoofd. Nu schiet ik in de lach. Niet omdat het grappig is, maar omdat het gezicht van meneer van der Heijden van wit naar rood kleur. Hij schudt zijn hoofd en doet zijn gulp dicht. 'Letten jullie daar dan op?' vraagt hij terwijl hij weer doorgaat met zijn aantekening.IEEEEEEUWW!!! schrijf ik. Veerle grijnst. Mocht-ie willen, nou ja, misschien jij??Ik geef haar een stomp. Ze grijnst. Volgens mij was jij degene die het opmerkte :PDan gaat de bel en lopen ik en Veerle lachend de klas uit.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen