woensdag 7 maart 2012

Het is vrijdagochtend. Ik heb een lichte kriebel in mijn buik. Ik loop naar beneden en ontbijt even. 'Ik vertrek dus dadelijk,' zegt mijn vader, 'en dan kom ik morgenochtend weer terug.' Ik knik. 'Ik werk als jij op school bent en wanneer je weer naar je bandje gaat,' zegt mijn moeder. Ze proberen echt alles nu op mijn rooster af te stemmen en zo min mogelijk weg te gaan. Ik pak mijn tas. 'Dus ik moet er alleen heen?' Mijn moeder glimlacht. 'We dachten dat je ons wel niet erbij wilde hebben.' Ik knik. 'Daar zit wat in.' Mijn vader legt zijn krant neer. Ik geef hem en ma een zoen en fiets naar school. Onderweg kom ik Veerle tegen. Ze lacht. 'Fiets je niet met Steffani?' Ze schudt haar hoofd. 'Ze is ziek, maar ze komt vanavond wel kijken.' Ik lach. 'Als ze me maar niet aansteekt.' Veerle glimlacht. 'Zenuwachtig?' Ik knik langzaam. 'Ja, best wel. Vooral omdat er ook oude klasgenootjes komen.' Veerle schudt haar hoofd en glimlacht. 'Ach, je laat ze maar eens zien wat je kunt.' Ik lach. 'Ik ben bang dat ik mijn tekst vergeet.' Veerle schiet in de lach. 'Jij en je tekst vergeten? Sorry, dat gaat niet samen! Weet je hoe goed jij je spreekbeurten en presentaties altijd kent? Je vergeet nooit wat!' Ik haal mijn schouders op. 'Maar ik zing mijn presentaties niet.'

Ik sta met Veerle in de pauze te praten als ik ineens van achteren beet wordt gepakt. 'Boe!' roept Alec. Ik schiet in de lach. 'En, ben je zenuwachtig?' Ik glimlach. 'Moet dat?' Veerle grijnst breet. 'Dus je hebt je over je zenuwen heen gezet?' Ik kijk hem vragend aan. 'Eh?' 'Ik hoorde je vanochtend met Veerle praten.' Ik word rood. 'Eh, eigenlijk.. Ik eh.. nou, zeg maar..' Alec schudt zijn hoofd en gaat op de tafel zitten. 'Kijk, de meeste mensen zeggen iets van: Waarom luister je me af? Of: Ja, ik heb me over mijn zenuwen heen gezet, het was nooit heel erg, hoor.' Ik word zo mogelijk nog roder en verberg mijn gezicht achter mijn handen. Hij trekt ze weg. 'Niet doen, dan kan ik je ogen niet meer zien.' Ik staar hem een tijdje aan. Zei hij nou echt dat hij anders mijn ogen niet meer kan zien? Wil hij mijn ogen dan zien? Is dat een flirt? Ja, toch? O, HELP!! Wat moet ik nou doen? Alec schudt lachend zijn hoofd. 'Ik vind je heel schattig zo, als je vanavond maar niet zo op het podium staat.' Hij glimlacht en geeft me een aai over mijn hoofd. 'Tot vanavond!' En weg is hij. Ik kijk Veerle aan. Ze ligt helemaal dubbel. O nee, volgens mij heb ik zojuist ontzettend gefaald..

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen