vrijdag 2 maart 2012

Ik fiets het schoolplein op met mijn nieuwe schoenen. Gisteravond heb ik alles met mijn ouders uitgepraat. Al wilde mijn moeder nog steeds niet zeggen wat ze nou voor beroep beoefent. Maar ik weet wel dat dat hun geheim was. Er is dus geen ander geheim. Ik zet mijn fiets in de fietsenstalling en loop naar mijn kluisje. Na een paar minuten hoor ik Veerle en Steffani gillen. 'Die schoenen!,' gilt Veerle enthousiast. 'Ik ben zó jaloers!' Ik lach. 'Nou, hup, die poten omhoog,' zegt Steffani. Ik zet mijn voet op de stoel. Veerle en Steffani buigen zich eroverheen. 'Jee, je naam staat er gewoon op!' zegt Steffani. Ik lach. 'Waar heb je ze gekocht?' vraagt ze. Ik had met Veerle afgesproken om niks over mijn vader's werk te vertellen. We zouden zeggen dat ik ze gewonnen heb met een wedstrijd waar ik me per toeval voor heb opgegeven. 'Gewonnen en ik wist niet eens dat ik meedeed.' Steffani schudt ongelovig haar hoofd. 'Pff, geluksvogel.' Ik glimlach en zet mijn voet weer op de grond. 'En ze zijn uniek.' Veerle grijnst en geeft me een knipoog. 'Hoe duur zouden die schoenen zijn?' Ik haal mijn schouders op. 'Geen idee, het merk is sowieso al duur en dan een uniek paar...' 'Mooie schoenen,' zegt Alec. Hij slaat zijn arm om mijn schouder heen. 'Hoe kom je eraan?' 'Ze heeft ze gewonnen,' zegt Steffani met een slijmerige klank in haar stem terwijl ze haar haren naar achteren gooit. Alec gunt haar geen blik waardig. 'Ga je mee naar biologie?' vraagt hij. Ik knik. 'Tot bij aardrijkskunde,' roep ik nog naar Veerle.

Meneer Bendo begroet me vrolijk. Alec ziet hij nauwelijks staan. 'Je verslag was weer erg goed, ik denk dat het de beste is die je tot nu toe hebt geschreven.' Ik glimlach. 'Alec en ik hebben het samen geschreven, hoor.' 'Ja ja, maar toch.' Hij glimlacht en slaat zijn boek open. Alec ploft naast me neer. 'Waarom mag hij jou zo graag?' Ik haal mijn schouders op. 'Omdat ik oplet en gewoon geweldige verslagen schrijf.' Alec blaast een pluk haar uit zijn gezicht. We staren naar de klok. Langzaam kruipt de wijzer verder. Zodra de bel gaat, springt Alec op. 'Zie je straks wel weer.' En weg is hij. Ik kijk hem verbaasd na. Dat was raar. Meneer Bendo komt naar me toe. 'Dus je gaat in dat bandje?' 'Ik ga kijken bij een repetitie, hoezo?' 'Nou, Sam vertelde het.' Ik knik. 'Ik moet naar aardrijkskunde.' Hij knikt. Ik loop het lokaal uit. Zijn ogen prikken in mijn rug.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen