zondag 4 maart 2012

Ik ga naast Veerle zitten en pak mijn schrift uit mijn tas. Ik scheur er een bladzijde uit en glimlach. 'Tijd voor een schrijf-gesprek' schrijf ik. Veerle glimlacht. 'Wat zit je dwars?' Ik zucht en denk even na. 'Ik weet niet hoe het met A. zit' Veerle schudt haar hoofd. 'Super goed, als je het mij vraagt.. hoezo?' 'Nou, kijk,' 'Dus, Veerle, wat is de definitie van erosie?' Veerle rolt met haar ogen en vertelt hem precies wat het is. Hij knikt. 'Goed zo.' Het klinkt alsof hij het jammer vindt dat hij niet iemand heeft kunnen betrappen. Dan begint hij weer te praten. 'Nou kijk.. Het ene moment is hij super aardig enzo, maar dan ineens.. pats! boem! loopt hij weg alsof hij me haat' Veerle trekt een sip gezicht. 'Ach meis, het komt wel goed. Hij is gewoon onzeker' Ik zucht en staar even naar buiten. 'En ik weet niet of ik hem leuk vind..' Hier moet Veerle even over nadenken. 'Ik dacht dat je hem wél leuk vond.. Waar twijfel je over?' Ik knijp in mijn pen. Ik weet niet of ik het haar kan zeggen. 'Stel dat we iets krijgen.. dan zitten we misschien samen in SMASH, heel leuk allemaal, maar dan gaat het uit... En dan? Dan wil ik er meteen mee stoppen.. En misschien.. Oké, laat maar, dit slaat nergens op..' Veerle onderdrukt een lach. 'Je bent gewoon een stresskip' Ik haal mijn schouders op. 'Ik weet gewoon niet voor wie ik wat voel..' Ze knikt. 'Het komt wel goed, schatje' Ik hoop het.. Ik hoop het echt.

Ik fiets naast James naar het huis van Alec. Hij was de enige van de leden van het bandje die nog op school was en ik was blij dat ik niet alleen hoefde te fietsen. 'Goed onthouden hoe je moet fietsen, hè? Want voortaan fiets je hier minstens twee keer per week heen.' Ik ga over mijn stuur hangen. 'Jee, jij bent optimistich.' James geeft me een duw waardoor ik bijna van mijn fiets af val. 'Als je niet meer wilt komen, sluiten we je op in de bezemkast zodat je voor altijd blijft.' Nu duw ik hem. James wankelt, maar blijft op zijn fiets zitten. 'Serieus, je gaat dit echt heel leuk vinden. Vooral als je éénmaal hebt opgetreden met ons, al die stomme pestkoppen wensen dat ze een tijdmachine hadden.' Ik schud mijn hoofd. 'Oké, ik zou het wel leuk vinden om wraak op hen te nemen.' James grijnst. 'Dat bedoel ik nou.' 'Eigenlijk wel raar, jullie zijn in deze omgeving echt idolen, maar daarbuiten kent niemand jullie.' James zucht. 'Ach, het is een droom van elke jongen die in een bandje zit.' 'Je zou een keer naar de stad moeten reizen om daar te spelen.' James haalt zijn schouders op. 'Nee, serieus. Als jullie daar net zo populair worden als hier, word je vast opgemerkt.' James glimlacht. 'Misschien doen we het wel, maar alleen als jij meegaat als zangeres.' Licht het aan mij of zet iedereen mij onder druk?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen