vrijdag 9 maart 2012

Met knikkende knieën loop ik achter Alec, James en de anderen het café binnen. Binnen zitten al heel wat oude klasgenootjes. De meisjes die ik was tegengekomen op de fiets lachen als ze me zien. Ze wijzen naar me en doen overdreven alsof ze een nummer meezingen. Ik draai me om en wil naar buiten lopen, maar James pakt mijn schouder vast en trekt me naar hem toe. 'Kom op, straks doen ze wel anders.' Ik knik. Hij schudt lachend zijn hoofd en duwt me op een stoel neer. 'Blijven ademen en niet weggaan tijdens de soundcheck, hè?' Hij kijkt me hoopvol aan. Ik knik langzaam. Eén van de meisjes komt naar me toe. 'Praatte je net met hem?' Ik bijt op mijn lip en kijk de andere kant op. Gewoon negeren, gewoon negeren, denk ik. Ze geeft me een duw. 'Pff, hij zei zeker dat je op moet hoepelen. Doe dat dan ook! Weetje, ik noem je voortaan Schorre Kraai, zo klink je namelijk.' Ze gooit haar haren naar achteren. 'Dus, Schorre Kraai, hoe vaak word je gepest op school?' Ik reageer niet. 'O, dagelijks, zo te zien. Ach, lelijk kindje toch, je moet gewoon beseffen dat je NIET kunt zingen. Je bent gestoord!' Ze wordt aangetikt op haar schouder. Ze draait zich om en kijkt in de blauwe ogen van Alec. Ze glimlacht. 'Hadden jullie een leuk gesprek?' vraagt hij. 'O, ik was net aan het vertellen dat ze net een schorre kraai is,' giechelt ze. Ik kijk naar Alec's gezicht. Hij denkt even na. 'Is ze dat echt?' Het meisje knikt. Alec knikt. 'Dat is een belediging voor haar, maar ook voor mij.' Ze kijkt hem onbegrijpend aan en gooit haar haren weer naar achteren. 'Hoezo?' 'Ik vind haar goed. En, eh.. BELEDIG NOOIT MEER ONZE NIEUWE ZANGERES!!' schreeuwt hij. Zijn stem zit vol met woede, haat en bescherming.

Alec neemt me mee naar het podium. 'Ik denk dat je hier beter zit,' zegt hij met een glimlach op zijn gezicht. Als ik me had omgedraaid, had ik het boze gezicht van James kunnen zien. Dan had ik gezien dat hij boos was op Alec. Dan had ik zijn spijt gezien. Zijn spijt dat hij me niet hier neer had gezet of niet bij me was gebleven. Dan had ik zijn liefde gezien. Zijn stille, nog kleine, liefde die hij voor me voelt. Maar ik draaide me niet om. Ik keek naar het meisje uit mijn oude klas. Ze was terug naar haar vriendinnen gelopen en had hen het vreselijke nieuws verteld. Ze pakte haar jas en liep in haar ééntje weg. De rest bleef. Toen ze bij de deur kwam, werd die al geopend door Veerle, Steffani en de anderen. Ze zwaaien als ze me zien zitten. Veerle rent opgewonden naar me toe. 'Dat gezicht van haar! Wat is er gebeurd?' Ik vertel kort wat Alec tegen haar had gezegd. Alec tikt me aan en geeft een microfoon. 'Zet hem op, kraaitje.' Ik glimlach en ga staan. Even sluit ik mijn ogen. Dan ga ik het podiumpje op. Ik ben er klaar voor. Ben ik er klaar voor?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen