maandag 12 maart 2012

Mijn stem trilt als ik de eerste noten inzet. Ik kijk Veerle aan. Ze glimlacht bemoedigend naar me. Ik kijk naar mijn oude klasgenoten. Ze lachen zachtjes en fluisteren met elkaar. Ik kijk naar Alec. Hij geniet tijdens het spelen en zingen. Dan merk ik dat ik weer moet. Ik zet in. De eerste noot komt er vals uit, de rest is zuiver. Alec lacht naar me en knikt bemoedigend terwijl hij de tekst: Yes you can make it, girl zingt. Ik voel een warme gloed door me heen gaan. Ik word rustig. Ik sluit mijn ogen en beeld me in dat ik huilend op mijn bed zit. Huilend omdat ze me weer hadden gepest met van alles en nog wat. Ik weet dat ik het nu allemaal ongedaan kan maken. Ik zet weer in. Met een volle, krachtige stem blaas ik iedereen omver. Veerle en Steffani beginnen te gillen en springen mee met de muziek.  Ooooh, I can make it! Ik kijk met een tevreden lach naar mijn oude klasgenoten. Die tijd lijkt al zo lang geleden. Ik lach en laat me helemaal gaan. Dit is mijn avond.

Als we vier nummers hebben gespeeld, is het alweer afgelopen. Ik merk dat ik zin heb om nog even door te gaan. Ik zet neuriënd de microfoon uit. James springt achter zijn drumstel vandaan en geeft me een dikke knuffel. Alec slaat ook zijn armen om ons heen. Ik word rood en maak mezelf gauw los. Ze bekijken me van onder tot boven. 'Je was ge-wel-dig!' gilt Veerle in mijn oor. 'Volgende week een privéconcert in mijn woonkamer?' vraagt Steffani. Ik bijt zachtjes op mijn lip. De café-eigenaar komt het podium op met een paar biertjes en een cola. Hij heeft bijna geen haar meer en het haar dat hij heeft, is dun en grijs. Hij heeft een enorme bierbuik en komt tot ongeveer mijn borst. 'Goed gedaan, jongens,' zegt hij en hij geeft hen het dienblad. 'Volgende week weer, hè?' Ik spring van het podium af. Ik werp nog één laatste blik op mijn oude klasgenoten. Ze kijken me stomverbaasd aan. Ik glimlach naar ze en loop tevreden naar buiten. I can make it.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen