maandag 30 april 2012

De leuke ober stapt het podium weer op. 'Nou, dat was het dan weer. Vorig jaar won Blond voor de tweede keer. Zij treden hier dus al twee jaar lang wekelijks op. Een applausje daarvoor!' Ah, daarom waren ze zo goed. Nou ja, dat waren ze waarschijnlijk ook al voordat ze hier kwamen spelen, maar ze staan dus vaker op dit podium. Vandaar misschien ook wel dat overdreven zelfvertrouwen. Het applaus verstomd. 'De jury was ook dit jaar weer verbaasd over het talent en de variatie.' Volgens mij vindt de leuke ober het echt heel erg om op dat podium te staan. 'En na een flinke discussie,' De ober kijkt de juryleden even aan, 'kwamen ze er niet uit.' Hij werpt een boze blik op een blonde vrouw. Ze lijkt op één van de meisjes uit Blond. Misschien een moeder? 'Dus hebben ze de eigenaar van La Pizza Di Amicizia om advies gevraagd. En hij vond het erg leuk dat er een bandje was dat een eigen nummer speelde.' Hij glimlacht even. 'Hij was erg geraakt door de manier waarop het nummer werd gebracht. Dus heeft de jury besloten dat...' Hij zwijgt even en lacht, 'SMASH heeft gewonnen!'

Ik word door drie paar handen de lucht in getild en op iemands schouders gezet. Ik zie de meisjes van Blond verbaasd kijken. Eentje loopt er naar de blonde vrouw toe. Ze begint een verhit gesprek. Ik word weer op de grond gezet. Veerle vliegt me om mijn hals. 'Nu moet je elke week!' gilt ze in mijn oor. Mijn lach verdwijnt van mijn gezicht. Ik kijk haar stil aan. Dan begin ik te lachen. 'Goed voor mijn zelfvertrouwen,' zeg ik zonder er verder over na te denken. 'En jij mag in mijn achtergrondkoortje.' Veerle lacht. Samen lopen we lachend het podium op. Ik neem het contract aan. En terwijl we allemaal terug naar onze ouders lopen omdat ook die moeten tekenen, zie ik James. Hij staart stil voor zich uit. Waarom is hij niet blij? Hij merkt dat ik hem aanstaar en glimlacht verdrietig. Dan word ik gezoend door Alec. Als ik mijn ogen open had gehouden, had ik de pijn op James' gezicht gezien.

zondag 29 april 2012

Ik duik automatisch in elkaar om de klap zo goed mogelijk op te vangen, maar er komt geen klap. Ik kijk weer op. Alec heeft de arm van de pesterijenleidster vast. Hij laat haar arm los. Ze kijkt hem verbaasd aan. 'Waarom zou je het erg vinden dat ik haar een mep verkoop?' Haar stem klinkt lief en zoet. Overdreven lief en zoet. Alec trekt zijn wenkbrauwen op. 'Waarom zou je iemand slaan?' 'Eh.. Omdat ze mij probeerde te dissen!' 'Dat vind ik geen reden om te slaan.' 'Wat maakt jou het uit dat ik háár sla?' Ze kijkt hem uitdagend aan. 'Veel,' zegt Alec, 'ze is mijn vriendin.' Even is de pesterijenleidster doodstil. Dan barst ze in lachen uit. 'O, Alec, je bent zó grappig!' gilt ze. Alec gaat dichter tegen me aanstaan. 'Ze is gek,' fluistert hij. Ik knik. 'Alec maakt geen grapje,' zeg ik. Ze kijkt me vernietigend aan. Ik kijk op dezelfde manier terug. Haar lach verdwijnt van haar gezicht. 'Maar, Alec, je nodigde mij hier uit omdat je mij leuk vindt!' Alec schudt zijn hoofd. 'Nee, dat heb jij ervan gemaakt. Ik nodigde jou hier uit omdat ik wil dat je weet wat je met iemand doet als je iemand pest.' Ze kijkt ons onbegrijpend aan. Alec gaat op de tafel zitten. 'Wacht, dus je vindt mij niet leuk? Je vindt haar leuk?' Alec knikt. 'Bewijs dat maar eens.' Ze klinkt tevreden met zichzelf. Waarom begrijp ik niet helemaal.. Misschien wel omdat ze denkt dat we liegen en ze denkt dat Alec mij nooit zou zoenen ofzo.. Maar dat ziet ze verkeerd, want voordat ze nog iets kan zeggen, zoent Alec me en verdwijnt alles en iedereen om me heen.

We zitten met zijn allen weer aan 'onze' tafel. We hebben hem opgeëist, daarom is-ie nu van ons. Het laatste bandje speelt een vrolijk deuntje. Als ik de jury was, dan werden wij of Blond de winnaars. De andere bandjes zijn gewoon.. tsja, hoe ga ik het noemen? Het zijn gewoon groepjes die het leuk vinden om samen wat te spelen. Niet echt iets waar andere mensen wekelijks naar willen luisteren, al zeg ik het zelf. De meisjes van Blond denken trouwens dat ze al gewonnen hebben. Ze zijn al flink aan de alcohol geslagen. En op één of andere manier zijn ze ineens ook niet meer aantrekkelijk. Tsja, eigenlijk wel logisch als je hebt gezien dat er net twee kotsend op de straat stonden... En ik ben niet de enige die het heeft gezien. Sam en de anderen zijn zelfs hier weer gaan zitten. Bij hun ouders nog wel!! Haha.. Nooit gedacht dat dát nog zou gebeuren. Eigenlijk is het wel gezellig. Weetje, ik heb zin in een pizza..

donderdag 26 april 2012

James kijkt me aan. Zijn ogen zijn donkerbruin, bijna zwart. Hij heeft een opgewekte blik, maar toch zie ik er iets treurigs in. 'Kom nou maar gewoon mee, dan kun je het zelf vragen.' Ik werp hem een boze blik toe. James grijnst en slaat vrolijk zijn arm om mijn schouder. 'Je bent niet goed snik,' zegt hij lachend. Ai, boze blik mislukt... Waarom lukt het me nooit om op de goede momenten de goede uitstraling te hebben? Hmm.. dat moet ik eens gaan oefenen voor de spiegel. James duwt me naar Alec en de pesterijenleidster toe. Hoe dichter ik bij de 'pesterijenleidster' in de buurt kom, hoe banger ik word. James merkt het, maar hij blijft me vooruitduwen. Misschien wel juist omdat ik bang ben. Als ik voor haar neus sta, kijken we elkaar een tijdje zwijgend aan. 'Zo, jullie kennen elkaar?' vraagt Alec. Ik staar hem stomverbaasd aan. 'Eh... Alec?' Hij glimlacht. Oké, of hij kan goed acteren, of... Nee, dat kan niet! Hij vindt haar niet leuk! O, alsjeblieft, laat het zijn dat Alec alles acteert.. Misschien hoort het wel allemaal bij zijn wraakplan.. Heeft hij die eigenlijk wel? Is het niet.. 'Ja, ze heeft bij mij in de klas gezeten. We waren heel goed bevriend! Wat leuk om je weer te zien, schat!' zegt ze opgewekt. Mijn knieën knikken. Ik laat mezelf neerzakken op de tafel. Help, help, help..

De pesterijenleidster glimlacht lief naar me. 'O, het is zo leuk om je weer te zien. Ik had je wel gezien in het café enzo, en wat ik toen zei, was niet waar hoor, lieverd. Ik was een beetje aangeschoten.' Ze giechelt. 'O, wat heb ik mijn vriendinnetje erg gemist.' Ze geeft me een zoen op mijn wang. En plots, geen idee waar ik het vandaan haal, maar ineens vliegen de woorden mijn mond uit. 'O, dus dat ik door jou mijn haar tot boven mijn oren heb moeten afknippen, was puur vriendschappelijk?' Mijn stem schiet alle kanten op, maar toch klinkt het fel. Ze kijkt me even aan en knippert met haar veel te opgemaakte ogen. 'Schat, die coupe stond je prachtig!' 'Toen je het er met Melissa over had, hoorde ik iets anders.' Mijn stem klinkt al vaster. De pesterijenleidster denkt even na. 'Wanneer dan?' 'Ik hoorde jullie praten, twee dagen nadat ik het had moeten afknippen.' Haar glimlach verdwijnt. 'Je kent Melissa..' 'Ja, ik ken Melissa inderdaad,' onderbreek ik haar, 'en ik was haar beste vriendin totdat jij kwam en haar, net zoals jijzelf bent, veranderde in een heks!' De pesterijenleidster heft haar hand op. Klaar om uit te halen, net als vroeger.

dinsdag 24 april 2012

Een enorm applaus. Mensen gaan staan. Ze lachen en fluiten. Langzaam komt alles weer terug. Alec en James vliegen me in mijn armen. 'We zeiden het toch?!' roepen ze in mijn oren. Het dringt nauwelijks tot me door. Mijn gezicht is nat van mijn tranen. Ho, wacht.. Mijn gezicht is nat van de tranen? O, help, ik wil hier niet huilen. Niet op deze avond. Niet bij de pesters uit mijn verleden. Gauw veeg ik ze weg. Ik glimlach. We lopen het podium af. Ik ga naast mijn ouders zitten. Ze hebben hard staan klappen en juichen, maar toch voel ik dat er een spanning heerst. Ik kijk hen aan met een ik-heb-niets-verzonnen-van-die-pesterijen-alles-is-echt-waar-en-jullie-zeiden-dat-ik-me-gewoon-aanstelde-blik. Geen idee eigenlijk hoe die er uitziet. Waarschijnlijk ziet het er belachelijk uit, maar het gaat om het idee. Toch? Mijn moeder buigt zich naar me toe en geeft me een knuffel. 'O, sorry, lieverd. Al die tijd..' Ze begint te huilen. Ook mijn vader is stil. 'En we geloofden je nooit..' fluistert mijn moeder. 'Maar daarom zong je dit nummer toch? Om ons te vertellen dat het echt waar was.' 'Eh, eigenlijk..' Mijn moeder verstevigd haar knuffel. 'Zeg maar niks, kindje, zeg maar niks.'

Als ik me eindelijk heb bevrijd uit mijn moeders armen, valt mijn blik gelijk op Alec. Hij staat dicht bij hét meisje. De 'leidster' van de pesterijen. Ze lacht en gooit haar haren naar achteren. Ik zie dat Alec naar me kijkt. Bijna onopmerkelijk wenkt hij me. Ik blijf stil zitten. Hij kijkt me smekend aan, maar hoewel ik graag op zou staan en hem daar weg zou trekken, mijn benen weigeren. Ik zie dat Alec zich omdraait en iets naar James roept. James knikt en loopt naar me toe. 'Kom je?' vraagt hij als hij bij me staat. Hij stopt zijn handen in zijn broekzakken en kijkt me nonchalant aan. Ik zwijg. 'Wat doet hij met haar?' We weten allebei dat ik Alec en de 'pesterijenleidster' bedoel. James kijkt me niet aan. 'Hij praat een beetje over ons optreden. Kom je? Straks begint het volgende optreden al.' Ik sta op. Mijn benen trillen. Wat is Alec van plan? Waarom heeft hij zoveel geheimen? Wat doet hij met haar? Ik kijk naar James. Hij weigert nog steeds om me aan te kijken. 'James,' fluister ik. Mijn stem klinkt schor. 'Wat doet Alec met haar?'

maandag 23 april 2012

Het applaus is luid. De meisjes van Blond buigen en lachen. Er wordt flink gefloten door jongens. Verklaar zelf maar waarom.. Ik staar ze aan. 'Ze zijn echt goed,' mompel ik. Niemand reageert erop, volgens mij omdat ze het niet horen. Er wordt een portie bitterballen op onze tafel neergezet. Normaal gesproken zou ik gelijk aanvallen en er zoveel mogelijk tegelijk in mijn mond proppen om het vervolgens uit te gillen omdat ze te heet zijn, maar nu... Ik heb geen trek. James legt zijn hand op mijn schouder. 'Gaat het?' Ik kijk hem aan en knik. 'Zenuwen,' mompel ik. James knikt en glimlacht. Veerle kijkt me aan. Ze glimlacht bemoedigend. Ik weet wat ze wil zeggen. Iets van: Kom op, je kunt het. Of: Het komt allemaal goed. Ik schuif mijn stoel naar haar toe terwijl de ober weer het podiumpje opstapt. Veerle lacht. 'Zo'n stem, en dan zo'n plankenkoorts.' Ik haal mijn schouders op. 'Kan ik er wat aan doen dat ik jarenlang gepest ben?' Ik weet waar ze aan denkt. Ze denkt aan onze musical. Ook toen had ik een solo. Het waren maar vier zinnen, maar ik was er trots op. Totdat er tijdens de opvoering tomaten het podium op werden gegooid. Ik had dapper door gezongen, maar daarna was ik huilend naar de wc gerend. Mijn ouders waren er niet bij geweest. Ze waren er weer eens niet. Waarschijnlijk was ook dit de reden van mijn plankenkoorts geworden..

'Nou, dan nu, zoals al eerder aangekondigd, SMASH met Bullied.' Meneer Bendo springt op en begint juichend te klappen. Mijn vader springt gelijk ook op en doet vrolijk mee. Aarzelend volgen wat andere ouders. Ik sta op. Alec geeft me een zetje richting het podium. 'Kom op, je kunt het.' Ik stap op het podium. Nu pas merk ik dat Alec niet achter me aangelopen is. Aarzelend pak ik de microfoon vast. Dan gaat de deur open. Automatisch kijk ik wie er komen of gaan. Er komen mensen. Een groep van tien. Binnen drie seconden weet ik wie het zijn. Ze zien me staan en wijzend lachen ze. Alec begroet het meisje met wie hij vorige keer had staan praten. Ik draai me om naar James. 'Waarom zijn..?' Ik krijg de zin niet verder over mijn lippen. Waarom heb ik nou die pizza vanavond nog gegeten? Ik voel me misselijk. Alec rent gauw naar het podium toe en neemt zijn plaats in. 'Wat is dit?' sis ik. Alec glimlacht. 'Vertrouw me,' mimet hij weer. Ik staar hem aan. 'Ik kan dit niet,' fluister ik. 'Het was al erg genoeg om te zingen in dat dorpscafé met hun erbij, maar hier...' Alec glimlacht. 'Waarom?' James begint met de eerste maten. 'We pakken haar straks terug.' Dan begint ook hij met spelen. Ik kijk naar mijn ouders. Ze zijn trots. Als James de eerste paar maten weer herhaalt omdat ik niet inzet, verdwijnt iedereen en zie ik alleen nog mijn moeders hoofd op mijn vaders schouder. Beide trots als een pauw. Het enige waar ik nog aan kan denken zijn de woorden van de tekst. Bullied.

Pain and trouble
it's all they gave me
Hate and sadness
it's all I feel now
Love and hope
it's all I want
But pain and trouble
is all I got

Just saying sorry
won't be enough
for making all
good with me
I won't forget and
I won't forgive
all they did
all they did to me

They called me a slut
They called me broken
They hit my face
They hit my luck
They kicked my knees
They kicked my heart
They cut my hair
They cut my life

Pain and trouble
it's all they gave me
Hate and sadness
it's all I feel now
Love and hope
it's all I want
But pain and trouble
is all I got

But pain and trouble
it's all I ever got

vrijdag 20 april 2012

De leuke ober stapt op het podiumpje. Na een tijdje wordt het stil. 'Nou, jongens en meisjes, dames en heren, oma's en opa's.' Hij lacht even om zijn eigen introductie. 'Ik ben blij om te zien dat er zo veel aanmeldingen zijn voor de bandcompetitie en dat er zo veel mensen zijn gekomen. We beginnen dadelijk met Blond met Forever alone. Hierna komt SMASH met...' De ober kijkt even op zijn blaadje. De meisjes die ook ons nummer doen, lachen. 'SMASH?' zegt er één. 'Wat een naam!' Pff.. alsof Blond zo'n goede naam is. Erg toepasselijk trouwens, want ze hebben allemaal lang, blond haar. 'O, daarna komt SMASH dus met een eigen nummer, Bullied. Daarna lassen we een pauze in, vooral voor de jury, om vervolgens verder te gaan met de andere bandjes.' Hij loopt het podium af. De meisjes met de blonde haren staan op. Ze dragen allemaal een zwart, kort rokje, behalve één, zij heeft een rode. Verder dragen ze een doorschijnend hemdje en hoge hakken. Ik kijk naar onze outfits. Waarom hebben wij eigenlijk niet aan een bij elkaar passende outfit gedacht? Ik hoor wat jongens fluiten, ook van onze band. De meisjes lachen en lopen als een stel diva's het podium op. 'Ze beledigden onze naam,' zeg ik. James grijnst. 'Dat kunnen wij ook, maar wij zijn sportief.' Ik neem een slok van mijn cola als de deur open gaat. Meneer Bendo en de moeder van Alec komen binnen.

'Wat doet híj hier?' fluistert James in mijn oor terwijl hij naar de deur wijst. Ik kijk Alec even aan. Hij knikt en staat op om ze te begroeten. 'Meneer Bendo, Erik, heeft iets met de moeder van Alec,' zeg ik zonder mijn blik van de meisjes op het podium af te wenden. 'Wat?' vraagt James. Ik kijk hem aan. 'Je hoort me wel. Hij schaamt zich ervoor en heeft vaak ruzie met hem, maar ze proberen het bij te leggen. Ongeveer.' James staart me ongelovig aan. 'Hoe? Waarom heeft hij dat nooit verteld?' Zijn mond staat open. Ik duw hem dicht. 'Hij schaamt zich ervoor.' James zakt onderuit op zijn stoel en knikt. 'Waarom?' 'Eh, omdat hij een leraar is.' James knikt. 'Nou ja, wat maakt dat uit? Oké, het is een beetje raar dat hij ook een leraar is, maar wat is daar mis mee?' Eh, oké, ik heb toch ook niet gezegd dat het 'niet' prima is? Of wel soms? Nou ja, wat maakt het ook uit. Ik steek mijn duim op naar Alec. Hij glimlacht opgelucht en komt teruggelopen. 'Ik zei het toch,' zeg ik tegen hem. Alec glimlacht. 'Wacht maar af, jouw schrikmoment komt nog wel.' Ehh.. over welk schrikmoment heeft hij het? Ik ben vandaag al geschrokken toen ik te horen kreeg dat ik binnen een uur de tekst moest kennen en die moet zingen zonder echte voorafgaande repetitie. Ik heb hem wel al een paar keer voorgezongen voor Alec en de rest, maar dat is anders... Dus eh, welk schrikmoment, Alec?

zondag 15 april 2012

Ik loop met Veerle in de stad. We waren al om drie uur bij de pizzeria. We hadden onze spullen in een hoekje gezet en zijn weer vertrokken. De ober was heel enthousiast toen hij mij zag. Hij riep dat hij wel wist dat ik iedereen zou overhalen. 'Zullen we ergens gaan zitten?' vraag ik aan Veerle. Veerle loopt richting een cafeetje en ploft neer. 'Nou vertel, waar loop je mee rond?' Ik pak een bierveeltje en draai het in mijn handen. 'Ik moet je iets vertellen.' Veerle knikt. 'Ik wil dat je me niet onderbreekt, want waarschijnlijk kan ik dan niet meer verder praten. O, en je moet niet boos worden dat ik het nu pas vertel, maar ik durfde niet eerder. Ik schaamde me ervoor.' Veerle knikt. 'I promise.' Voor de tweede keer in vierentwintig uur vertel ik het hele verhaal. Maar toch voelt het anders dan vanochtend. Ik huil niet meer tijdens mijn verhaal en ik last niet om de halve minuut een pauze in. Ik voel me opgeluchter. Aan het einde van mijn verhaal zwijgen we een tijdje. Er komt nu pas een ober aanlopen. 'Willen jullie iets drinken?' vraagt hij. Veerle steekt haar hand omhoog. 'Nu niet,' zegt ze bot. De ober loopt weer weg. Weer zwijgen we een tijdje. 'Jemig, lieverd, wat heb jij niet allemaal moeten doorstaan?' Ik haal mijn schouders op. Het bierveeltje ligt in stukjes op de tafel. Veerle slaat haar armen om me heen. Zo zitten we een tijdlang. 'Je kunt altijd bij me komen om te praten, hè?' zegt Veerle. Ik knik. 'Jij ook.' Ik weet één ding zeker. Veerle is een echte vriendin.

Mijn ouders komen de pizzeria binnen. Ik zwaai even zodat ze weten waar we zitten. Mijn moeder lacht zenuwachtig terwijl ze naar me toeloopt. 'Hallo, allemaal,' zegt mijn vader. Ze gaan zitten. 'Zijn we nog op tijd?' vraagt mijn moeder. Ik knik. 'Zo, waar is Alec?' vraagt mijn moeder dan. 'Hij moest nog iemand bellen.' Mijn moeder knikt. Ze is helemaal gesteld op hem geraakt sinds hij bij ons is blijven eten. Alec komt binnen. 'Jongens, we hebben een probleem,' begint hij. 'Zien jullie dat groepje daar?' vraagt hij terwijl hij naar een stel meiden wijst. We knikken. 'Zij doen ook dat nummer van Joyce Metch.' 'Nee, hè?' mompelt James. 'En,' gaat Alec verder, 'ze zijn steengoed.' We kijken hem vragend aan. 'Dus?' 'We gaan een eigen nummer doen.' We kijken hem verbaasd aan. 'Welke?' vraag ik langzaam. Alec opent zijn tas en haalt er een vel uit. 'Het is precies hetzelfde als ons allereerste nummer, maar dan met een andere tekst.' Nu kijken we hem allemaal vragend aan. Hij geeft me het vel. De tekst gaat over een meisje dat zweert dat ze ooit wraak zal nemen op de pesters. Al is het het laatste wat ze doet. Ik kijk Alec vragend aan. Hij glimlacht alleen maar. 'Vertrouw me,' mimet hij.

woensdag 11 april 2012

Ik staar in de spiegel. Mijn haar, dat tot vanmiddag nog tot halverwege mijn rug kwam, komt nu niet eens tot aan de onderkant van mijn oren. De kapster kijkt me meelevend aan. 'Sorry, meisje, maar we kunnen er echt niet meer van maken. Het groeit wel weer aan.' Ze aait me even over mijn hoofd. Toen ik thuis kwam, was er niemand. Ik ben alleen naar de kapper gegaan, want ik wilde de kauwgum uit mijn haar. De kapster had er even naar gekeken en toen gezegd dat het eraf moest. Ze zou het er nooit uit krijgen. Ik betaal en loop terug naar huis. Als ik binnenkom, is er nog steeds niemand thuis. Ik trek mijn jas uit. De telefoon gaat. 'Lieverd, papa en ik komen vandaag niet meer thuis.' 'Wanneer dan?' vraag ik met een klein stemmetje. 'Het spijt ons, lieverd, ik denk dat we over twee dagen terugkomen.' 'O.' 'Lieverd, het komt wel goed, hoor.' Ik knik, ook al kan ze het niet zien. 'Nou, ik moet ophangen. Tot over twee dagen! Hier komt papa nog even. We bellen morgen ook nog wel...'

'Ze is stom,' grinnikt een meisje. Ze staan bij de wasbakken van de wc. Ze weten blijkbaar niet dat ik hier zit. 'Ik mag haar niet. En dat nieuwe kapsel! Haha, dat was gisteren echt een geniale actie! Als het ooit weer lang is, doen we het weer!' Ze lachen. 'Ik vraag me af wat er in de toekomst van haar gaat worden. Waarschijnlijk wordt ze één of andere kluizenaar.' De ander lacht. 'Of een slettebakje in de hoop dat ze toch nog aandacht van jongens krijgt, want geef toe, iedereen vindt haar maar gek, lelijk en eng. Trouwens ze is...'

'Lieverd, we komen volgende week pas thuis,' zegt mijn moeder door de telefoon. 'Maar twee dagen geleden zeiden jullie dat jullie vandaag thuis zouden komen,' zeg ik met een bevende stem. 'Meisje, je kunt toch wel één weekje voor jezelf zorgen? Papa en ik vinden het heel vervelend, maar het moet even zo.' 'Maar ik wil dat jullie thuiskomen!' roep ik. 'Ik wil niet meer alleen thuis zijn!' 'Maar je hebt je Beer en Draak toch nog?' 'Maar dat zijn knuffels. Die praten niet,' zeg ik. 'En daar ben ik te oud voor.' 'Lieverd, als je te oud bent voor je knuffels, kun je ook wel een weekje alleen zijn, toch?' 'Mam, ik wil niet meer naar school.' Mijn moeder zucht. 'Daar hebben we het al over gehad. Het is een hele leuke school en die ga je gewoon afmaken. Volgend jaar kun je naar een andere school, want dan ga je naar de middelbare. Maar nu blijf je hier nog even.' 'Maar, mam, ze zijn gemeen.' 'Niet waar, lieverd, maar ik moet ophangen. Succes!' Ze hangt op. Met betraande ogen laat ik de telefoon zakken. Ik kijk in de spiegel. Dan gooi ik met alle kracht die ik heb de telefoon tegen de spiegel aan. Ik zie mezelf breken en in stukken op de grond vallen. Huilend blijf ik liggen.

'Ssst,' fluistert Alec. 'Rustig maar.' Ik open mijn ogen. Mijn kussen is vochtig van mijn tranen. Alec is naast me gaan liggen. Ik snik. 'Sst, het was maar een nachtmerrie.' 'Nee,' fluister ik, 'dat was het niet.' 'Jawel,' fluistert Alec. 'Je hebt gedroomd.' 'Het is echt gebeurd,' fluister ik. Alec streelt mijn hoofd. 'Kraaitje, rustig maar, niet huilen.' 'Maar vroeger.. alles.. ik.' Dan barst ik. Alle ingehouden tranen, alle ingehouden pijn, alle ingehouden geheimen vliegen mijn mond uit. Alec luistert doodstil. Zijn gezicht staat vol verbazing en walging, maar hij zegt niets. Als ik mijn verhaal eindig met zacht gesnik, zegt Alec: 'Ik wist dat je gepest bent, maar zo erg... Waarom heb je dit nooit eerder verteld?' Ik haal mijn schouders op. 'Ik durfde niet. Ik schaam me ervoor. Ik heb zelfs Veerle niet alles verteld.' Alec slaat zijn arm om mijn schouder. 'We pakken ze wel terug. Ik weet wie het zijn.'

dinsdag 10 april 2012

Ik zit met Alec en mijn ouders aan tafel. We hebben het over muziek en schoenen. Gelukkig, want hierover kunnen mijn ouders wel aardig meepraten. Ik was een beetje bang toen mijn moeder vanmiddag vroeg of Alec bleef eten dat het gesprek stil zou vallen, maar tot nu toe is het best gezellig. Mijn moeder ruimt de borden op. 'Nou, gaan jullie maar vast naar boven. En op tijd gaan slapen. Ik ruim de boel wel op.' Ze maakt een wuifgebaar. Ik sta op en neem Alec mee naar boven. 'Ze is echt nog nooit zo vrolijk geweest,' mompel ik. Alec lacht. 'Dan heb ik een goede invloed.' Ik glimlach en geef hem een duw. 'Al zenuwachtig?' vraagt hij. Ik schud langzaam mijn hoofd. We doen dus officieel mee aan de bandcompetitie. Morgen is die. Mijn ouders komen ook. Iets waar ik stiekem wel blij mee ben. Maar bijna alle ouders van de jongens uit de band komen. Dus het kan wel gewoon. Zelfs meneer Bendo. Ik heb Alec ervan overtuigd dat dat echt niet uitmaakt. Maar nu hebben we allebei een reden om zenuwachtig te zijn.

Ik zit alleen op het schoolplein. Ik zit altijd alleen op het schoolplein. Mijn handen houden mijn knuffel stevig vast. Zelf heb ik het niet eens door. 'Hé, dikkerd!' roept een jongentje naar me. Hij lacht en wijst naar mijn knuffel. 'Kun je nog niet zonder?!' Ik druk de knuffel tegen me aan. Vroeger had ik zonder gekund, maar nu heb ik iemand nodig die ik kan vasthouden. Het jongentje rent naar me toe. Hij trekt de knuffel uit mijn handen. Ik gil, maar hij rent er gewoon mee weg. Ik ren hem achterna. Zo snel als mijn korte beentjes me kunnen dragen. Als ik hem bijna hem ingehaald, laat de jongen mijn beer ik de plas op het schoolplein vallen. Ik gil woedend. Gauw pak ik mijn knuffel op. Er zit een gat in zijn buik. Ik ren naar het jongentje en geef hem een duw. Ik word van hem afgetrokken door de lerares. 'Hou daar mee op! Dat mag niet...'

'Oeh! Ze moet huilen!' gilt een meisje. Ik staar haar met betraande ogen aan. 'Sorry, schaaat,' roept ze overdreven aardig. Ik sta op, maar iemand anders trapt me tegen mijn schenen waardoor ik niet omhoog kom. Ze lachen allemaal. Iemand komt aanlopen met een milkshake van de Mc Donalds. 'Jongens, ik vond deze bij de prullenbak!' roept hij. Iedereen lacht. Het meisje pakt het van hem aan. 'Ik las laatst ergens dat je stomme kinderen normaal kunt maken als je het over hen heen giet!' kraait ze. Dan keert ze de beker om en giet het over mijn hoofd heen. 'Oeps, het lukt niet. Misschien koffie?' Ze haalt een andere beker tevoorschijn. 'Je vindt het toch niet erg, lieverd, we doen het alleen om je te helpen...'

Lachend slaat een jongen me in mijn gezicht. 'Denkt ze echt dat ze kan zingen?' 'Au! Mijn oren vallen eraf!' gilt een ander. 'Ik denk dat we maar eens moeten zorgen dat ze dit voorgoed afleert,' zegt de jongen weer. Hij haalt een rol tape tevoorschijn. Hij trekt er een stuk vanaf. Woedend duw ik hem weg. 'Blijf van me af!' 'Ahh, wordt ze opstandig?' roept een andere jongen. Er wordt gelachen. 'Houd haar even vast, willen jullie?' Vier handen houden mijn hoofd stevig vast en hoe erg ik ook mijn best doe om los te komen, het lukt me niet. De jongen plakt de tape over mijn mond. Dan draait hij de tape rond mijn hoofd zodat ook mijn haren eraan vast zitten. 'Staat hier ergens een prullenbak?' vraagt iemand. 'Ik wil mijn kauwgom niet meer.' 'Voor je neus,' grijnst een ander. Even later voel ik dat iemand iets in mijn haar drukt. De andere doen hem na. 'Nou, ik hoop dat je geleerd hebt om nooit meer te zingen?' vraagt een jongen. Angstig knik ik. 'Oké, en nu wegwezen voordat...'

zondag 8 april 2012

We zitten met zijn allen in de garage van Alec. Ik pak het foldertje uit mijn tas en bekijk het nog een keer. Ik heb het al honderd keer doorgelezen, maar ik weet het niet. De pizzeria heet La Pizza Di Amicizia. De obers waren erg aardig en het was er druk. Er zullen dus aardig wat mensen ons horen. Maar toch... Ik durf het niet. Ik ben bang dat ze het maar niks vinden en dat ze vinden dat ik doordraai. En ik wil echt niet uit het bandje. Ik pak mijn tas en wil het foldertje er weer terug instoppen als Alec het uit mijn handen grist. 'Wat ben je aan het lezen?' vraagt hij lachend. 'Het is niks. Geef terug.' 'Als het niks is, mag ik het best lezen.' Alec houdt me met mijn ene hand op afstand terwijl het het foldertje hardop voorleest. 'Een bandcompetitie? De winnaar mag elke zaterdagavond daar spelen?' Ze kijken me allemaal vragend aan. 'Als ze goed genoeg zijn en de gasten het ook goed vinden.' Alec grijnst. 'Waarom heb je dat niet eerder gezegd? Hoe lang weet je het al?' 'Sinds gisteren. Ik was er met mijn moeder.' James pakt het foldertje. 'Pizzeria La Pizza Di Amicizia? Daar hebben ze goddelijke pizza's!' Ik haal mijn schouders op. 'Lijkt me stoer,' zegt Alec. 'Dus,' mompel ik, 'gaan we erheen?' Even kijken alle jongens elkaar stil aan. Dan juichen ze en lopen zingend naar buiten. Soms... soms snap ik jongens gewoon echt niet...

Ik loop met Veerle in een kledingwinkel. Ze trekt een rood truitje uit het rek. 'Dus jullie gaan De Rode Stier verlaten voor La Pizza Di Amicizia?' Ik lach en pak een spijkerbroek van de plank. 'Geen idee of we weg gaan bij De Rode Stier, ik vind het er wel gezellig. Maar als we de bandcompetitie zouden winnen en we mogen daar spelen... Ik denk dat de rest dan daarheen wil, want het is er vele malen groter en er komen veel meer mensen.' Veerle knikt. 'Nou, dat wordt elke zaterdag naar de stad.' Ik lach. 'Er zitten ook voordelen aan, hoor! Ik bedoel, dan heb ik een goed excuus als ik met jou naar de stad ga.. Ik moet er die avond toch zijn. En trouwens, misschien krijg ik nog wel korting op de pizza's.' Veerle lacht. 'Ik hou van die pizza's.' Ik loop richting het pashokje. 'En dan kom ik niet meer elke vrijdag mijn oude klasgenoten tegen.' Veerle stapt een hokje in en hangt het gordijn ervoor. 'Oké, je hebt gelijk. Voor jou zou het beter zijn als je daar speelt.' Ik lach. 'En Veerle?' Ik zwijg even. 'Wil je wel met me mee? Alleen durf ik niet.' Ik weet dat Veerle ook weet waarom... Ondanks dat ik al een groot deel van mijn angst heb overwonnen, de grote pesterijen zijn nog steeds niet vergeten. En ze waren erger dan dat iedereen tot nu toe heeft aangenomen.. Zelfs Veerle weet daar nog niks vanaf.