maandag 23 april 2012

Het applaus is luid. De meisjes van Blond buigen en lachen. Er wordt flink gefloten door jongens. Verklaar zelf maar waarom.. Ik staar ze aan. 'Ze zijn echt goed,' mompel ik. Niemand reageert erop, volgens mij omdat ze het niet horen. Er wordt een portie bitterballen op onze tafel neergezet. Normaal gesproken zou ik gelijk aanvallen en er zoveel mogelijk tegelijk in mijn mond proppen om het vervolgens uit te gillen omdat ze te heet zijn, maar nu... Ik heb geen trek. James legt zijn hand op mijn schouder. 'Gaat het?' Ik kijk hem aan en knik. 'Zenuwen,' mompel ik. James knikt en glimlacht. Veerle kijkt me aan. Ze glimlacht bemoedigend. Ik weet wat ze wil zeggen. Iets van: Kom op, je kunt het. Of: Het komt allemaal goed. Ik schuif mijn stoel naar haar toe terwijl de ober weer het podiumpje opstapt. Veerle lacht. 'Zo'n stem, en dan zo'n plankenkoorts.' Ik haal mijn schouders op. 'Kan ik er wat aan doen dat ik jarenlang gepest ben?' Ik weet waar ze aan denkt. Ze denkt aan onze musical. Ook toen had ik een solo. Het waren maar vier zinnen, maar ik was er trots op. Totdat er tijdens de opvoering tomaten het podium op werden gegooid. Ik had dapper door gezongen, maar daarna was ik huilend naar de wc gerend. Mijn ouders waren er niet bij geweest. Ze waren er weer eens niet. Waarschijnlijk was ook dit de reden van mijn plankenkoorts geworden..

'Nou, dan nu, zoals al eerder aangekondigd, SMASH met Bullied.' Meneer Bendo springt op en begint juichend te klappen. Mijn vader springt gelijk ook op en doet vrolijk mee. Aarzelend volgen wat andere ouders. Ik sta op. Alec geeft me een zetje richting het podium. 'Kom op, je kunt het.' Ik stap op het podium. Nu pas merk ik dat Alec niet achter me aangelopen is. Aarzelend pak ik de microfoon vast. Dan gaat de deur open. Automatisch kijk ik wie er komen of gaan. Er komen mensen. Een groep van tien. Binnen drie seconden weet ik wie het zijn. Ze zien me staan en wijzend lachen ze. Alec begroet het meisje met wie hij vorige keer had staan praten. Ik draai me om naar James. 'Waarom zijn..?' Ik krijg de zin niet verder over mijn lippen. Waarom heb ik nou die pizza vanavond nog gegeten? Ik voel me misselijk. Alec rent gauw naar het podium toe en neemt zijn plaats in. 'Wat is dit?' sis ik. Alec glimlacht. 'Vertrouw me,' mimet hij weer. Ik staar hem aan. 'Ik kan dit niet,' fluister ik. 'Het was al erg genoeg om te zingen in dat dorpscaf√© met hun erbij, maar hier...' Alec glimlacht. 'Waarom?' James begint met de eerste maten. 'We pakken haar straks terug.' Dan begint ook hij met spelen. Ik kijk naar mijn ouders. Ze zijn trots. Als James de eerste paar maten weer herhaalt omdat ik niet inzet, verdwijnt iedereen en zie ik alleen nog mijn moeders hoofd op mijn vaders schouder. Beide trots als een pauw. Het enige waar ik nog aan kan denken zijn de woorden van de tekst. Bullied.

Pain and trouble
it's all they gave me
Hate and sadness
it's all I feel now
Love and hope
it's all I want
But pain and trouble
is all I got

Just saying sorry
won't be enough
for making all
good with me
I won't forget and
I won't forgive
all they did
all they did to me

They called me a slut
They called me broken
They hit my face
They hit my luck
They kicked my knees
They kicked my heart
They cut my hair
They cut my life

Pain and trouble
it's all they gave me
Hate and sadness
it's all I feel now
Love and hope
it's all I want
But pain and trouble
is all I got

But pain and trouble
it's all I ever got

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen