dinsdag 10 april 2012

Ik zit met Alec en mijn ouders aan tafel. We hebben het over muziek en schoenen. Gelukkig, want hierover kunnen mijn ouders wel aardig meepraten. Ik was een beetje bang toen mijn moeder vanmiddag vroeg of Alec bleef eten dat het gesprek stil zou vallen, maar tot nu toe is het best gezellig. Mijn moeder ruimt de borden op. 'Nou, gaan jullie maar vast naar boven. En op tijd gaan slapen. Ik ruim de boel wel op.' Ze maakt een wuifgebaar. Ik sta op en neem Alec mee naar boven. 'Ze is echt nog nooit zo vrolijk geweest,' mompel ik. Alec lacht. 'Dan heb ik een goede invloed.' Ik glimlach en geef hem een duw. 'Al zenuwachtig?' vraagt hij. Ik schud langzaam mijn hoofd. We doen dus officieel mee aan de bandcompetitie. Morgen is die. Mijn ouders komen ook. Iets waar ik stiekem wel blij mee ben. Maar bijna alle ouders van de jongens uit de band komen. Dus het kan wel gewoon. Zelfs meneer Bendo. Ik heb Alec ervan overtuigd dat dat echt niet uitmaakt. Maar nu hebben we allebei een reden om zenuwachtig te zijn.

Ik zit alleen op het schoolplein. Ik zit altijd alleen op het schoolplein. Mijn handen houden mijn knuffel stevig vast. Zelf heb ik het niet eens door. 'Hé, dikkerd!' roept een jongentje naar me. Hij lacht en wijst naar mijn knuffel. 'Kun je nog niet zonder?!' Ik druk de knuffel tegen me aan. Vroeger had ik zonder gekund, maar nu heb ik iemand nodig die ik kan vasthouden. Het jongentje rent naar me toe. Hij trekt de knuffel uit mijn handen. Ik gil, maar hij rent er gewoon mee weg. Ik ren hem achterna. Zo snel als mijn korte beentjes me kunnen dragen. Als ik hem bijna hem ingehaald, laat de jongen mijn beer ik de plas op het schoolplein vallen. Ik gil woedend. Gauw pak ik mijn knuffel op. Er zit een gat in zijn buik. Ik ren naar het jongentje en geef hem een duw. Ik word van hem afgetrokken door de lerares. 'Hou daar mee op! Dat mag niet...'

'Oeh! Ze moet huilen!' gilt een meisje. Ik staar haar met betraande ogen aan. 'Sorry, schaaat,' roept ze overdreven aardig. Ik sta op, maar iemand anders trapt me tegen mijn schenen waardoor ik niet omhoog kom. Ze lachen allemaal. Iemand komt aanlopen met een milkshake van de Mc Donalds. 'Jongens, ik vond deze bij de prullenbak!' roept hij. Iedereen lacht. Het meisje pakt het van hem aan. 'Ik las laatst ergens dat je stomme kinderen normaal kunt maken als je het over hen heen giet!' kraait ze. Dan keert ze de beker om en giet het over mijn hoofd heen. 'Oeps, het lukt niet. Misschien koffie?' Ze haalt een andere beker tevoorschijn. 'Je vindt het toch niet erg, lieverd, we doen het alleen om je te helpen...'

Lachend slaat een jongen me in mijn gezicht. 'Denkt ze echt dat ze kan zingen?' 'Au! Mijn oren vallen eraf!' gilt een ander. 'Ik denk dat we maar eens moeten zorgen dat ze dit voorgoed afleert,' zegt de jongen weer. Hij haalt een rol tape tevoorschijn. Hij trekt er een stuk vanaf. Woedend duw ik hem weg. 'Blijf van me af!' 'Ahh, wordt ze opstandig?' roept een andere jongen. Er wordt gelachen. 'Houd haar even vast, willen jullie?' Vier handen houden mijn hoofd stevig vast en hoe erg ik ook mijn best doe om los te komen, het lukt me niet. De jongen plakt de tape over mijn mond. Dan draait hij de tape rond mijn hoofd zodat ook mijn haren eraan vast zitten. 'Staat hier ergens een prullenbak?' vraagt iemand. 'Ik wil mijn kauwgom niet meer.' 'Voor je neus,' grijnst een ander. Even later voel ik dat iemand iets in mijn haar drukt. De andere doen hem na. 'Nou, ik hoop dat je geleerd hebt om nooit meer te zingen?' vraagt een jongen. Angstig knik ik. 'Oké, en nu wegwezen voordat...'

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen