zondag 8 april 2012

We zitten met zijn allen in de garage van Alec. Ik pak het foldertje uit mijn tas en bekijk het nog een keer. Ik heb het al honderd keer doorgelezen, maar ik weet het niet. De pizzeria heet La Pizza Di Amicizia. De obers waren erg aardig en het was er druk. Er zullen dus aardig wat mensen ons horen. Maar toch... Ik durf het niet. Ik ben bang dat ze het maar niks vinden en dat ze vinden dat ik doordraai. En ik wil echt niet uit het bandje. Ik pak mijn tas en wil het foldertje er weer terug instoppen als Alec het uit mijn handen grist. 'Wat ben je aan het lezen?' vraagt hij lachend. 'Het is niks. Geef terug.' 'Als het niks is, mag ik het best lezen.' Alec houdt me met mijn ene hand op afstand terwijl het het foldertje hardop voorleest. 'Een bandcompetitie? De winnaar mag elke zaterdagavond daar spelen?' Ze kijken me allemaal vragend aan. 'Als ze goed genoeg zijn en de gasten het ook goed vinden.' Alec grijnst. 'Waarom heb je dat niet eerder gezegd? Hoe lang weet je het al?' 'Sinds gisteren. Ik was er met mijn moeder.' James pakt het foldertje. 'Pizzeria La Pizza Di Amicizia? Daar hebben ze goddelijke pizza's!' Ik haal mijn schouders op. 'Lijkt me stoer,' zegt Alec. 'Dus,' mompel ik, 'gaan we erheen?' Even kijken alle jongens elkaar stil aan. Dan juichen ze en lopen zingend naar buiten. Soms... soms snap ik jongens gewoon echt niet...

Ik loop met Veerle in een kledingwinkel. Ze trekt een rood truitje uit het rek. 'Dus jullie gaan De Rode Stier verlaten voor La Pizza Di Amicizia?' Ik lach en pak een spijkerbroek van de plank. 'Geen idee of we weg gaan bij De Rode Stier, ik vind het er wel gezellig. Maar als we de bandcompetitie zouden winnen en we mogen daar spelen... Ik denk dat de rest dan daarheen wil, want het is er vele malen groter en er komen veel meer mensen.' Veerle knikt. 'Nou, dat wordt elke zaterdag naar de stad.' Ik lach. 'Er zitten ook voordelen aan, hoor! Ik bedoel, dan heb ik een goed excuus als ik met jou naar de stad ga.. Ik moet er die avond toch zijn. En trouwens, misschien krijg ik nog wel korting op de pizza's.' Veerle lacht. 'Ik hou van die pizza's.' Ik loop richting het pashokje. 'En dan kom ik niet meer elke vrijdag mijn oude klasgenoten tegen.' Veerle stapt een hokje in en hangt het gordijn ervoor. 'Ok√©, je hebt gelijk. Voor jou zou het beter zijn als je daar speelt.' Ik lach. 'En Veerle?' Ik zwijg even. 'Wil je wel met me mee? Alleen durf ik niet.' Ik weet dat Veerle ook weet waarom... Ondanks dat ik al een groot deel van mijn angst heb overwonnen, de grote pesterijen zijn nog steeds niet vergeten. En ze waren erger dan dat iedereen tot nu toe heeft aangenomen.. Zelfs Veerle weet daar nog niks vanaf.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen