woensdag 23 mei 2012

Wat ongemakkelijk ga ik op James' bed zitten. Ik ben nog nooit in zijn kamer geweest. Als Veerle iets uit zijn kamer wilde pakken, bleef ik altijd buiten staan. Het klopte gewoon niet om zijn kamer in te lopen. En nu zit ik op zijn bed. 'Je hebt het verhaal van Veerle waarschijnlijk al gehoord, maar dit liedje gaat dus een beetje over mij en...' James zwijgt en maakt zijn zin niet af. Over wie zou het nog meer gaan? Over mij? Maar dat kan toch niet? Dan zou hij dit niet aan mij laten horen.. Toch? Ik merk dat ik het liefst met mijn ogen dicht hier zou gaan liggen. Misschien wel naast James. Ho.. Wacht.. Nee.. Niet naast James. Ik ga niet naast James liggen. Ik heb iets met Alec. Niet met James!! In gedachten sla ik mezelf voor mijn kop. Wat heb ik de laatste tijd toch? James ploft naast me neer. Een warm gevoel kruipt omhoog. Waarom kan ik dat niet uitzetten? Ik staar naar mijn handen. Gewoon om ergens naar te kijken. Toch kijk ik op naar James als ik de eerste akkoorden hoor. James heeft zijn ogen half gesloten. Ik wilde dat ik gitaar kon spelen. Ik wilde dat James het me leerde. Ik bedoel Alec. Ik wil dat Alec het me leert. Ik ga het hem vragen zodra ik hem zie. Als ik mezelf in gedachten weer voor mijn kop wil slaan, begint James te zingen:

I told my best friend
I was in love, I was in love
I told him what I felt
for a girl

But there was a problem
because she was just a friend
so I didn't know
what to do

And, yes, I know
I had to tell, I had to tell
how my feelings were
ooh.. I had to tell
But I was afraid,
much, much to afraid
to tell her
I was in love

But now I have to see
every, every day
how my best friend
is kissing her

And maybe this is wrong
but I feel so betrayed
so why can't I fight
for my love?

And, yes, I know
I had to tell, I had to tell
how my feelings were
ooh.. I had to tell
But I was afraid,
much, much to afraid
to tell her
I was in love

And how this song will end
is up to her, is up to her
because I don't know
what she wants

But now she knows
she has a choice, she has a choice
between good and bad
between friend and friend

And, yes, I know
I had to tell, I had to tell
how my feelings were
ooh.. I had to tell
But I was afraid,
much, much to afraid
to tell her
I was in love

Over wie gaat dit nummer?!

zondag 20 mei 2012


Ik bel aan bij het huis van Veerle. Er wordt niet opengedaan. Weer bel ik aan. Ik voel een druppel in mijn nek. 'Nee, hè,' mompel ik. 'Veerle doe open.' Ik zie een bliksemflits en even later hoor ik een donderslag. De regen valt nu met bakken uit de hemel. Weer bel ik aan. 'Jaja!' roept James door de deur heen. Zodra hij de deur opendoet, spring ik naar binnen. Ik schud mijn haar, dat nu al nat is, uit. Hij glimlacht. 'Veerle is er nog niet.' Ik kijk hem vragend aan. 'Het was haar beurt om boodschappen te doen.' Ik knik. De moeder van Veerle heeft als regel bedacht dat ze om de beurt boodschappen doen in het weekend. 'Wanneer is ze terug?' 'Ze is tien minuten geleden vertrokken, dus ik denk dat ze pas over een uurtje terug is. En dan heb ik nog niet meegerekend dat ze niet door deze regen wil fietsen.' 'Hmm, dan had ze wel even mogen bellen,' zeg ik terwijl ik naar buiten kijk. James lacht. 'Blijf hier maar met die regen.' Ik knik. 'Maak het jezelf maar gemakkelijk.' Hij draait zich om en loopt weer naar boven. Ligt het aan mij of heeft hij een zenuwachtige uitdrukking op zijn gezicht. 'James?' zeg ik. Hij blijft op de trap staan. Een tijdje kijken we elkaar aan. 'Gaat het wel?' Hij knikt en tovert een lach op zijn gezicht tevoorschijn. En ondanks dat ik hem en zijn lach graag wil geloven, kan ik dat niet.

Na twintig minuten is Veerle nog niet terug. Ik begin me te vervelen, maar ik wil liever niet naar huis fietsen. Ook al is het maar vijf minuten fietsen, waarschijnlijk word ik zeiknat. Ik hoor James wat tokkelen op zijn gitaar. Ik sluit mijn ogen en probeer te verstaan wat hij zingt, maar ik kan het niet goed genoeg horen. Ik sta op en loop stil naar boven. De klanken worden duidelijker, maar stoppen als ik op de overloop sta. Ik wil me omdraaien en gauw naar beneden lopen, maar de deur zwaait open. James kijkt me aan. Zijn blik valt moeilijk te lezen. Is hij boos dat ik luisterde? 'Ik.. eh..' Ik word rood. Gauw draai ik me om. 'Wacht.' James stem trilt een beetje. Ik weet niet of het door woede of verlegenheid komt. Ik draai me weer om. 'Sorry,' mompel ik, 'ik hoorde je spelen en dacht...' Ik pak een pluk haar beet en wind het om mijn vinger. 'Nou ja, het klonk wel mooi.' James glimlacht verlegen. 'Was dit het liedje waarvan Veerle de tekst heeft gelezen?' Komt dit uit mijn mond? Waarom vraag ik dit? Dit wil ik helemaal niet vragen. 'Sorry...' 'Ja,' onderbreekt James me. Zijn stem klinkt warm en lief. Hij doet zijn deur open. 'Wil je het horen?'

vrijdag 18 mei 2012

Ik stap het podium op. Mijn hart bonkt zenuwachtig, maar het is minder erg dan de vorige keren. Maar op een of andere manier, is de stemming binnen onze groep toch zenuwachtig. Een beetje hard. Alsof er een grote ruzie is geweest en ik daar niets van af weet. Alsof er een tweedeling is. Ik zie dat Veerle James ook naar het podium duwt. In zijn donkere ogen zie ik iets droevigs, maar ik kan niet thuisbrengen waarom. Veerle kijkt geïrriteerd, maar wel meelevend. Wat zou er zijn gebeurd? Als James op het podium is gestapt, begint hij met de eerste tonen van het nummer van Joyce Metch. Het nummer waar ik me zo door aangesproken voelde. Ik vergeet de spanning binnen de groep, word opgeslokt door de tonen, vergeet alles om me heen en laat me gaan. De rem die me normaal nog een beetje tegenhoudt, verdwijnt helemaal als het pakkende couplet invalt. Ik voel bewonderende blikken in mijn rug prikken. Ik zie ver weg jaloerse blikken van meisjes die aan een tafeltje zitten. Zij hadden hier waarschijnlijk wel willen staan. Ze willen mij zijn. Dit is iets waardoor ik nog meer mijn best doe. Waarschijnlijk had niemand dit van mij verwacht. Iets wat ik eigenlijk wel kan begrijpen, want de eerste paar keren was ik zo zenuwachtig dat ik bijna niet meer het podium op wilde. Nu voel ik die zenuwen niet. Ben ik vrij. Nu is het alleen de muziek en ik.

Na vier nummers spring ik vrolijk van het podium af. De eerste die ik even spreek is de leuke ober. Hij geeft me een hi-five en lacht. 'Je begint er aan te wennen!' Hij lacht en zet een pizza op onze tafel neer. 'Jij kunt heel ver komen met je stem.' Hij zwijgt even. 'Verder dan dat je zelf denkt. Het enige wat jij nog nodig hebt is een beetje geluk.' 'Hoezo dat?' Ik kan de pizza niet weerstaan en neem een hap. 'Jij hoeft maar iemand van een platenmaatschappij tegen te komen en je hebt je contract binnen.' Ik glimlach verlegen. 'Zo goed ben ik nou ook weer niet,' mompel ik terwijl ik mijn hand voor mijn mond hou. Alec gaat naast me gaat zitten. 'Wie ben je en waar heb je mijn vriendin gelaten? Je was geweldig!' Ik geef hem een zoen en lach. 'Ik ben een alien van Jupiter. Maar vanaf nu ben ik jouw vriendin.' Hij lacht en slaat zijn arm om me heen. Weer zoenen we. Weer had ik de pijn in James' gezicht kunnen zien als ik mijn ogen open had gehouden. Ik had kunnen zien dat Veerle even haar hand op James' schouder had gelegd. Ik had de zenuwachtige stemming binnen de groep kunnen verklaren. Alleen, ik had mijn ogen dicht. Dus ik weet van niets.

donderdag 10 mei 2012

Ik fiets met Veerle naar mijn huis. Vanavond gaan we voor het eerst sinds we de bandcompetitie hebben gewonnen, in de pizzeria spelen. En wonder boven wonder ben ik nog niet zenuwachtig. En mijn moeder zal ook niet gaan zeuren, want ik heb een negen voor Engels gehaald. En voor mijn doen voor Engels is dat erg goed. Tenminste, ik hoop dat ze niet gaan zeuren. We slaan af en staan stil voor het stoplicht. 'Wat is er de laatste tijd met James aan de hand?' vraag ik Veerle. De vraag ligt de hele week al op mijn hart. Ik maak me zorgen om hem op een manier die ik niet helemaal kan plaatsen. Veerle gaat over haar stuur heen liggen. 'Ik weet het niet precies, maar ik vermoed dat het iets met een meisje te maken heeft.' Ik kijk haar vragend aan. 'Hoezo dat?' Ze grinnikt. 'Ik zocht mijn Ipod die hij had geleend. En toen kwam ik een nummer tegen dat hij had geschreven. En natuurlijk moest ik dat even lezen.' Ze lacht en stapt weer op haar fiets. 'Hoe ging het nummer?' Ze haalt haar schouders op. 'Weet ik niet meer. Het ging over een meisje dat hem niet zag staan, ofzo.. Maar hij kwam binnen en ik zag net mijn Ipod liggen, dus ik heb die gauw gepakt en ik ben weggerend. Volgens mij heeft hij gezien dat ik die tekst heb gelezen.' Ik lach, maar vanbinnen voel ik een steek. Waarom doet dit pijn om te horen? 'Arme jij.' 'Nee, hoor, arme hij. Hij weet nu dat ik weet dat hij verliefd is op iemand die niet op hem is.' Ik schiet in de lach. 'Irriteer hem niet te erg, want volgens mij heeft hij het er zwaar mee.' Veerle grijnst. 'Sinds wanneer trek jij het je aan hoe hij zich voelt?' Dan fietst ze hard lachend verder en moet ik moeite doen om haar bij te houden.

Ik open de deur. 'Mam! Ik ben thuis!' roep ik. Veerle gooit de deur dicht. Mijn moeder doet de deur open. Ze glimlacht. 'Hoi, lieverd, hoe was school? O, hallo, Veerle. Hoe gaat het met je?' Ze glimlacht. Veerle glimlacht beleefd terug. 'Mam, we gaan zo naar Alec.' Mijn moeder knikt nadenkend. 'Ga je wel je huiswerk maken daarna?' 'Mam! Het is weekend!' Ze glimlacht. 'Sorry, schat.' Ik rol met mijn ogen. 'Ik had trouwens een negen voor Engels.' 'O, goed zo.' Haar nadenkende blik verdwijnt als sneeuw voor de zon. Ze loopt glimlachend de kamer in. 'Als jullie naar Alec gaan, neem dit dan mee,' zegt ze. Ze geeft me een tas. Ik kijk erin. 'Oeh, lekker!' roep ik als ik de muffins zie. Mijn moeder glimlacht. 'Geniet ervan. Even sms'en als je naar huis gaat.' Ik knik. Gauw ren ik naar boven om de teksten van wat nummers te pakken. Als ik weer beneden kom, neem ik Veerle gauw mee naar buiten. 'Op naar de pizzeria!' roep ik. Ik heb er zin in.

vrijdag 4 mei 2012

De week daarna gaat in een waas voorbij. Ik probeer school met hobby's te combineren. Iets wat me niet altijd even goed lukt. Mijn ouders, en daarmee bedoel ik vooral mijn moeder, willen dat ik school niet ga verwaarlozen voor muziek. En het is niet dat ik school wil gaan verwaarlozen hoor, maar soms draait mijn moeder er wel een beetje in door. Dan wil ze me persé overhoren en doet ze er een eeuwigheid over voordat ze een vraag heeft bedacht. En als er iets niet helemaal klopt of niet helemaal volledig is, stuurt ze me naar boven om nog even door te leren. Die is gek.. En als ik mijn vader ernaar vraag, zegt hij alleen maar iets van: 'Ach, zo was ze vroeger ook al.' Soms vraag ik me af wat er zo vervelend was aan alleen thuis zijn, want nu zijn ze echt te veel thuis en irriteer ik me er ook aan. Maar als het me even lukt, zet ik de radio aan en zing ik mee. Of ik oefen de nummers die we met ons bandje gaan spelen. We zijn er nog niet over uit of we in ons oude dorpscafé stoppen of niet. Het is er wel gezellig. En als het moet, kunnen we dezelfde nummers spelen. Maar een aantal van ons vinden het dan te druk. Of hun ouders vinden het te druk. Ik weet niet zeker wie..

'Nou, vertel op, wat is er met je aan de hand?' Voor de derde keer herhaal ik mijn vraag. James kijkt me niet aan. Hij gaat liggen en sluit zijn ogen. We zitten buiten op het schoolplein. Het lesuur van meneer Bendo viel uit, dus ik heb vrij. Buiten zag ik James zitten. Hij was in zichzelf aan het mompelen en bewoog ritmisch zijn hoofd op en neer. Hij schreef dus een liedje. Maar zodra ik aan kwam lopen, verborg hij de tekst in zijn tas en keek me zwijgend aan. Ik ga naast hem in de zon liggen. 'Die wolk lijkt op een koe met konijnenoren,' zeg ik. James opent één oog en kijkt de lucht in. 'Ik zie hem niet.' Ik sluit mijn ogen. 'Dan moet je beter leren kijken.' James sluit zijn oog weer. 'Ik slaap liever.' Ik geef hem een por in zijn zij. 'James, kijk eens keer naar jezelf. Je zit ergens mee en je probeert het zelf te verwerken. Iets wat je dus niet kunt.' James opent weer een oog. Hij kijkt me schuin aan. 'Zie jij wel een koe met konijnenoren?' 'Dwaal niet van het onderwerp af.' James glimlacht en sluit zijn ogen weer. 'Je moest eens weten..' Meer zegt hij niet.