vrijdag 18 mei 2012

Ik stap het podium op. Mijn hart bonkt zenuwachtig, maar het is minder erg dan de vorige keren. Maar op een of andere manier, is de stemming binnen onze groep toch zenuwachtig. Een beetje hard. Alsof er een grote ruzie is geweest en ik daar niets van af weet. Alsof er een tweedeling is. Ik zie dat Veerle James ook naar het podium duwt. In zijn donkere ogen zie ik iets droevigs, maar ik kan niet thuisbrengen waarom. Veerle kijkt ge├»rriteerd, maar wel meelevend. Wat zou er zijn gebeurd? Als James op het podium is gestapt, begint hij met de eerste tonen van het nummer van Joyce Metch. Het nummer waar ik me zo door aangesproken voelde. Ik vergeet de spanning binnen de groep, word opgeslokt door de tonen, vergeet alles om me heen en laat me gaan. De rem die me normaal nog een beetje tegenhoudt, verdwijnt helemaal als het pakkende couplet invalt. Ik voel bewonderende blikken in mijn rug prikken. Ik zie ver weg jaloerse blikken van meisjes die aan een tafeltje zitten. Zij hadden hier waarschijnlijk wel willen staan. Ze willen mij zijn. Dit is iets waardoor ik nog meer mijn best doe. Waarschijnlijk had niemand dit van mij verwacht. Iets wat ik eigenlijk wel kan begrijpen, want de eerste paar keren was ik zo zenuwachtig dat ik bijna niet meer het podium op wilde. Nu voel ik die zenuwen niet. Ben ik vrij. Nu is het alleen de muziek en ik.

Na vier nummers spring ik vrolijk van het podium af. De eerste die ik even spreek is de leuke ober. Hij geeft me een hi-five en lacht. 'Je begint er aan te wennen!' Hij lacht en zet een pizza op onze tafel neer. 'Jij kunt heel ver komen met je stem.' Hij zwijgt even. 'Verder dan dat je zelf denkt. Het enige wat jij nog nodig hebt is een beetje geluk.' 'Hoezo dat?' Ik kan de pizza niet weerstaan en neem een hap. 'Jij hoeft maar iemand van een platenmaatschappij tegen te komen en je hebt je contract binnen.' Ik glimlach verlegen. 'Zo goed ben ik nou ook weer niet,' mompel ik terwijl ik mijn hand voor mijn mond hou. Alec gaat naast me gaat zitten. 'Wie ben je en waar heb je mijn vriendin gelaten? Je was geweldig!' Ik geef hem een zoen en lach. 'Ik ben een alien van Jupiter. Maar vanaf nu ben ik jouw vriendin.' Hij lacht en slaat zijn arm om me heen. Weer zoenen we. Weer had ik de pijn in James' gezicht kunnen zien als ik mijn ogen open had gehouden. Ik had kunnen zien dat Veerle even haar hand op James' schouder had gelegd. Ik had de zenuwachtige stemming binnen de groep kunnen verklaren. Alleen, ik had mijn ogen dicht. Dus ik weet van niets.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen