dinsdag 5 juni 2012


Als de laatste tonen wegsterven zitten James en ik een tijdje stil naast elkaar. 'Ik vond het mooi,' zeg ik dan tenslotte om de stilte te verbreken. James glimlacht en legt zijn gitaar naast zich op het bed. 'Dank je.' Zijn stem klinkt alsof hij nog ergens op zit te wachten. 'Over wie gaat het?' vraag ik. James staat op en gaat bij het raam staan. 'Over mij, een goede vriend en een meisje,' zegt hij. Ik sta ook op en loop naar hem toe. 'Heb je dit meegemaakt?' vraag ik. James kijkt me verbaasd aan. 'Weet je dat dan niet?' Nu is het mijn beurt om hem verbaasd aan te kijken. 'Hoezo weet je dat dan niet?' 'Heeft Alec je het dan niet verteld?' Ik kijk hem niet-wetend aan. 'Ik weet niet wat hij dan had moeten vertellen.' James staart boos naar buiten. 'Hij had gezegd dat hij het je al had verteld, maar niet dus.' Ik blijf hem vragend aankijken. 'Wat moet hij me dan verteld hebben?' James kijkt me geïrriteerd aan. 'Soms ben jij echt ontzettend naïef, hè?' Zijn stem klinkt fel. Ik voel een steek en zwijg een tijdje. Dan reageer ik weer. 'Hoezo dat nou weer?' Ineens klinkt ook mijn stem fel. Hoezo ben ik naïef?! Ik heb misschien niet alles gelijk door, maar dat wil nog niet zeggen dat ik naïef ben. 'Ga toch weg.' James kijkt me boos aan. Ik blijf staan. 'Nou?' vraag ik. 'Geloof je echt dat Alec één en al goedheid is?' vraagt James. 'Ja, nou ja, niet één en al, maar wel gewoon goed, zeg maar.' James glimlacht. 'Daarom ben je naïef, want dat is hij absoluut niet. Veerle is er.' En voor ik het weet, sta ik op de overloop en slaat de deur hard achter me dicht.

Op sommige momenten wilde ik dat ik in andermans hoofd kon kijken. Dat ik precies kon lezen wat die persoon dacht. Waarom noemt James me naïef? En hoezo is Alec niet goed? Niet goed voor mij? Of niet goed voor iemand anders? Voor James misschien? Waarom deed hij zo vaag. 'Hallo? Klop, klop!' roept Veerle. 'Wat is er met jou aan de hand? Je reageert nergens op.' Veerle kijkt me bezorgd aan. 'Sorry,' mompel ik. 'Wat is er gebeurd?' Veerle's stem houdt me bij de werkelijkheid. 'Mijn moeder was gestrest. Ze wilde niet vertellen waarom,' lieg ik. Het is een leugen waar Veerle niets achter zoekt. Mijn moeder is wel vaker gestrest en als het met haar werk te maken heeft, vertelt ze niet waarom. 'Gewoon laten gebeuren, joh. Daar moet je niet zo over inzitten.' Ik glimlach om haar advies. Een advies dat ik eigenlijk helemaal niet nodig heb. Ik hoor James de trap af komen. Als hij de kamer inkomt, probeer ik zijn blik te vangen, maar hij ontwijkt de mijne. Hij loopt naar de keuken en pakt wat te drinken. Ik bijt op mijn lip. Ik weet niet waarom, maar ergens word ik verdrietig. Ik sta op. 'Wil je ook wat drinken, Veerle? Ik pak het wel.' Veerle glimlacht. 'Een cola graag.' Ik ben zo blij met haar. Zij snapt tenminste dat ze nu niet achter me aan moet lopen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen