zaterdag 21 juli 2012

Ik zit thuis aan tafel met mijn boze moeder, twee mannen die zichzelf hebben voorgesteld als de broertjes Diederik Jansen en Jelle Jansen, Joyce Metch en haar twee bodyguards. ‘Nee, nee en nog eens nee,’ zegt mijn moeder ijzig. Ze is rood aangelopen ‘Maar kom op! Ze is echt heel goed!’ roept Joyce uit. ‘Nee, we doen het niet. Ik ben haar moeder en ik verbied het haar.’ Ik kijk haar boos aan. ‘Kunnen jullie dit even uitleggen?’ vraag ik. Jelle kijkt me onderzoekend aan. ‘Is je dan nog niets verteld?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Annelies, heb je haar echt helemaal niets verteld over je werk?’ Mijn moeder word nog roder. Nu uit schaamte. ‘Nee, ik zei toch al dat ik haar erbuiten wilde houden?’ Diederik schiet in de lach. ‘Nou, dat is nu verkeerd uitgepakt, want ze zit er middenin!’ Mijn moeder kijkt me boos aan. Het is wachten totdat iedereen weg is, want ik heb geluk als ik hier nog levend uitkom.

‘Hoe zullen we eens beginnen?’ vraagt Diederik zichzelf hardop af. ‘Misschien om te beginnen dat jouw moeder de, hoe zal ik het noemen? Eerste manager van Joyce Metch is,’ antwoordt Jelle hem. ‘Oja, jouw moeder is een manager van Joyce Metch en dat niet alleen, want zij is ook degene die de grootste talenten opspoort en klaarstoomt. Als ze daar mee bezig is, valt iemand anders in als manager. Onze platenmaatschappij, Xtreme, zou nergens geweest zijn als jouw moeder er niet was geweest.’ Diederik houdt een pauze om te lachen en Jelle doet met hem mee. ‘Ik bedenk een imago voor de nieuwe artiest dat ook nog bij deze persoon past, ik zorg dat er bijpassende songteksten zijn, ik laat de media achter de artiest aanjagen en zorg dat de artiest genoeg interviews heeft en feestjes bijwoont,’ zegt mijn moeder. Ik kijk haar verbaasd aan. ‘Als jouw moeder zegt dat een nummer een hit wordt, dan word het een hit,’ zegt Jelle. ‘En als ze zegt dat het nummer vreselijk gaat floppen, flopt het ook vreselijk,’ zegt Diederik. ‘Zonder jouw moeder had ik hier niet zo gezeten,’ zegt Joyce. ‘Ze weet precies hoe ze je de top 40 in moet duwen.

Nu spookt er nog één vraag door mijn hoofd. Waarom heeft ze het me nooit verteld? Wat is er zo erg aan dat ik weet dat zij een belangrijk iemand is bij een grote platenmaatschappij? Als Veerle dit hoort. Die wordt gek! ‘Ik wilde dat je er niet bij betrokken werd,’ zegt mijn moeder alsof ze mijn gedachten kan lezen. ‘Ik wil niet dat je de paparazzi zo achter je aan krijgt, dat je altijd een bodyguard achter je aan moet zeulen. Ik wilde niet dat je op school zou gaan opscheppen dat je een beroemdheid had gezien als je een keer mee kwam naar mijn werk. Van jongs af aan had je al een geweldige stem die het absoluut waard was om een contract te krijgen, maar juist daarom wilde ik het verborgen houden. Ik wilde je beschermen.’ Ik kijk haar met tranen in mijn ogen aan. ‘Het spijt me,’ fluister ik dan. ‘Het spijt me dat ik vandaag stiekem naar de pizzeria ging. Het spijt me dat ik zo vaak boos was omdat ik niet wist wat er aan de hand was.’ De woorden waren genoeg voor mijn moeder om mij huilend in de armen te vallen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen