woensdag 22 augustus 2012

Een avond als deze heb ik nog nooit meegemaakt. De nieuwe single van Joyce Metch is geweldig! En ik ben niet de enige die dat vindt. Er werd luid gejuicht toen het nummer was afgelopen. Joyce hield een korte speech. Ze bedankte de platenmaatschappij en dan vooral mijn moeder. Ik, als dochter zijnde, voelde me behoorlijk trots. Toen zei Joyce dat ze hoopte dat haar dochter - ik dus- in haar voorprogramma wilde zingen tijdens de opening van haar tour! Terwijl ze dit zei gaf ze mij een dikke knipoog en mijn moeder kreeg een ‘luchtkus’. Zodra Joyce het podium afstapte, stormde mijn moeder op haar af. Ze gaf Joyce een hele preek, maar Joyce wachtte rustig tot het einde en zei tenslotte dat mijn moeder haar had verboden mij het podium op te roepen, maar niet dat ik niet in haar voorprogramma mag zingen tijdens de opening van haar tour.

Lachend loop ik het tuinpad van het huis van Veerle op. Veerle giechelt en opent de deur. Ik hoor wat jongens in de woonkamer praten. Nu nog? Het is drie uur ’s nachts. Ik had gehoopt niemand meer tegen te komen. Niet nu ik eruit zie alsof ik net uit mijn bed kom. Ik sluit de deur. Mijn tas met slaapspullen staat al in de hal. Veerle opent de deur naar de woonkamer. In de kamer zitten wat jongens van de band. Ik negeer de begroeting van Alec. Veerle en ik ploffen op de bank neer. Tegelijk trekken we onze hakken uit. ‘Aah! Wat een opluchting!’ roept Veerle terwijl ze haar voeten met haar handen masseert. James schiet in de lach. ‘Waarom heb je ze niet al eerder uitgetrokken?’ Veerle haalt haar schouders op. ‘Omdat we ze dan nooit, maar dan ook nooit, meer aan zouden trekken,’ mompel ik. Jemig, waarom lopen we toch op hakken?

Ik word wakker op de bank. Veerle ligt op de bank tegenover me te slapen. James ligt op de grond. Ik heb mijn jurk nog aan. Ik kom overeind en wrijf in mijn ogen. De klok slaat negen keer. Mijn keel voelt droog, dus ik sta op en loop naar de keuken. Ik pak een glas en vul het. Als ik me weer omdraai, bots ik tegen James aan. Hij glimlacht. Zijn haar zit door de war en hangt voor zijn ogen. ‘Lekker geslapen?’ Ik probeer langs James heen te glippen, maar hij houdt me tegen. ‘Ik hoorde dat je wat ruzie met Alec hebt.’ Ik glimlacht treurig. We zitten inderdaad in een dip. Ik vind het gewoon niet kunnen dat Alec zoiets verzwijgt voor mij en voor zijn beste vriend. ‘Voel je je schuldig over die zoen?’ Ik knik. Lijkt me best wel logisch, toch? Vreemd gaan is nou niet iets waar je trots op moet zijn. ‘Dat hoeft niet,’ fluistert James terwijl hij mijn wang streelt. ‘Als je alles over hem zou weten, zou je je niet schuldig voelen.’ Hij draait zich om en loopt naar boven.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen