donderdag 27 september 2012


Een kriebel schiet in mijn buik omhoog. Niet een zenuwachtige kriebel. Al helemaal niet een verliefde kriebel. Ik zet mijn beide benen stevig op de grond. Mijn handen zijn tot vuisten gebald. Woedend kijk ik Alec aan. ‘Ik ga niet in mijn eentje haar proberen om te praten, want weet je, dan kun je nu alvast een ander baantje gaan zoeken. Als we dit allemaal willen, moeten we allemaal helpen.’ ‘Het is jouw verdomde moeder! Wij praten onze eigen ouders om, doe jij je eigen!’ Ik schrik van de felheid van Alec. Toch herstel ik me snel. ‘O, mijn vader is nu al omgepraat, maar mijn moeder is anders, Alec! Mijn moeder kent de nadelen van het beroep en ze weet dat dat er veel zijn! Ik moet niet alleen mijn moeder ompraten, maar ook een media-muziek-weet-ik-het-allemaal-expert die om me geeft.’

Alec staart me een tijdje zwijgend aan. Het is hij en ik in deze garage. De rest is verdwenen. Voor ons dan. ‘Kraaitje, ik doe wat ik wil en ik wil dat contract. En wat ik niet wil, is jouw moeder gaan lopen ompraten, want ik heb geen zin in dat gezeik.’ ‘En ik dan? Ik leef met haar in één huis! Ik zal haar gezeik dan 24/7 horen!’ ‘Mooi toch? Heb je alle tijd om op haar in te praten!’ ‘Je begrijpt het niet!’ ‘Ik begrijp het heel goed! Jij wilt mij laten opdraaien voor alle klusjes!’ Ik barst in lachen uit. ‘Zeg je nou dat ik jou wil laten opdraaien voor alles? Nu moet je eens luisteren, Alec, ik heb het voor elkaar gekregen dat Jelle en Diederik, de twee directeuren van Xtreme iets in ons zien. Ik heb ervoor gezorgd dat we mogen spelen in het voorprogramma van Joyce Metch. Nu is het aan jou om ook iets terug te doen.’ ‘Ach, rot toch op,’ mompelt Alec. Ik zet een paar stappen in zijn richting. Woedend kijk ik hem aan. ‘Dat is inderdaad wat ik ga doen. Het is uit, Alec.’

‘Eh, hallo?’ ‘Hallo, toekomstige popster!’ roept Jelle of Diederik, ik weet niet wie, vanaf de andere kant van de lijn. ‘Ja, hallo!’ roept de ander. Dus ik bel met hen beide. Fijn. ‘Je moeder is wel een eigenwijze, hè?’ vraagt één van de twee. ‘Ja, soms wel.’ ‘Goed, maar vandaag zijn wij eigenwijzer. Het zit zo, we willen jou en je bandje een platencontract aanbieden.’ ‘Ja, jij en je bandje!’ roept de ander. ‘Het enige wat je zult moeten doen, is je moeder overtuigen.’ ‘Eh, jullie kennen haar toch? Dat lukt nooit.’ ‘Jij hebt dezelfde genen, popsterretje, dus het moet je wel lukken.’ Ik glimlach. ‘Ja, het moet je lukken. Als het je lukt, moet je ons bellen! Je wilt dit toch wel?’ Voordat ik iets kan zeggen, trekt mijn moeder de telefoon uit mijn handen. ‘Nee! Ze wil het niet!’

Ik kijk de garage rond. Iedereen kijkt me nieuwsgierig aan. Ik had ze allemaal gebeld en gezegd dat er een spoedoverleg was en dat ik geweldig nieuws heb. ‘Goed,’ begin ik aarzelend. O, wat heb ik een hekel aan het praten voor een groep. Ik loop rood aan en bijt op het koortje van mijn sweater. ‘Ik heb jullie hier laten komen omdat ik groot nieuws heb. Weten jullie allemaal al dat mijn moeder bij Xtreme werkt? O, natuurlijk weten jullie dat, jullie waren er zo ongeveer bij toen daar achter kwam.’ Ik bijt zenuwachtig op mijn lip. ‘Goed, nou zit het zo, Xtreme wil ons een platencontract aanbieden.’

Ik word juichend om de hals gevlogen. Ik word opgetild en de jongens lopen schreeuwend met me naar buiten. Ik probeer ze te laten ophouden, maar ze luisteren niet. Na een heel rondje door de wijk zetten ze me pas weer op de grond. ‘Jongens!’ roep ik. Ik kan niet meegenieten van hun vreugde. Alec haalt wat biertjes tevoorschijn. ‘Op ons platencontract!’ schreeuwt hij. Ik schud verwoed mijn hoofd. James accepteert het biertje van Alec niet. 'Wacht even,’ mompelt hij. Hij glimlacht naar me en legt de rest met een klein gebaar het zwijgen op. ‘Volgens mij wil ze nog iets zeggen.’ Hoe kan het dat hij het wel voor elkaar krijgt ze stil te krijgen en ik niet? Hij maakt alleen een klein gebaar! ‘Er zit een ‘maar’ aan het hele verhaal. Ze is een soort obstakel en ze is een enorm obstakel. Als ik het zo maar even moet zeggen.’

‘Dus als ik het goed begrijp, moeten we eerst nog toestemming van je moeder krijgen?’ vraagt Alec spottend. Ik knik aarzelend. ‘Ja, een soort van wel, ja.’ Alec begint te lachen. ‘Kom op, dat jij toestemming nodig hebt van haar, betekent niet dat wij dat ook moeten, kraaitje.’ Ik trek mijn benen omhoog en leg mijn hoofd op mijn knieën. ‘Als ik dat contract weiger, of als ik geen toestemming heb van mijn moeder, gaat het hele zaakje niet door. Dan krijgt niemand van jullie de kans om met zo’n dure pen zijn handtekening te zetten.’ Alec kijkt me geïrriteerd aan. ‘Dan zorg je er maar voor dat je mag, want zo’n kans krijgen we niet nog eens.’