donderdag 27 september 2012


Een kriebel schiet in mijn buik omhoog. Niet een zenuwachtige kriebel. Al helemaal niet een verliefde kriebel. Ik zet mijn beide benen stevig op de grond. Mijn handen zijn tot vuisten gebald. Woedend kijk ik Alec aan. ‘Ik ga niet in mijn eentje haar proberen om te praten, want weet je, dan kun je nu alvast een ander baantje gaan zoeken. Als we dit allemaal willen, moeten we allemaal helpen.’ ‘Het is jouw verdomde moeder! Wij praten onze eigen ouders om, doe jij je eigen!’ Ik schrik van de felheid van Alec. Toch herstel ik me snel. ‘O, mijn vader is nu al omgepraat, maar mijn moeder is anders, Alec! Mijn moeder kent de nadelen van het beroep en ze weet dat dat er veel zijn! Ik moet niet alleen mijn moeder ompraten, maar ook een media-muziek-weet-ik-het-allemaal-expert die om me geeft.’

Alec staart me een tijdje zwijgend aan. Het is hij en ik in deze garage. De rest is verdwenen. Voor ons dan. ‘Kraaitje, ik doe wat ik wil en ik wil dat contract. En wat ik niet wil, is jouw moeder gaan lopen ompraten, want ik heb geen zin in dat gezeik.’ ‘En ik dan? Ik leef met haar in één huis! Ik zal haar gezeik dan 24/7 horen!’ ‘Mooi toch? Heb je alle tijd om op haar in te praten!’ ‘Je begrijpt het niet!’ ‘Ik begrijp het heel goed! Jij wilt mij laten opdraaien voor alle klusjes!’ Ik barst in lachen uit. ‘Zeg je nou dat ik jou wil laten opdraaien voor alles? Nu moet je eens luisteren, Alec, ik heb het voor elkaar gekregen dat Jelle en Diederik, de twee directeuren van Xtreme iets in ons zien. Ik heb ervoor gezorgd dat we mogen spelen in het voorprogramma van Joyce Metch. Nu is het aan jou om ook iets terug te doen.’ ‘Ach, rot toch op,’ mompelt Alec. Ik zet een paar stappen in zijn richting. Woedend kijk ik hem aan. ‘Dat is inderdaad wat ik ga doen. Het is uit, Alec.’

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen