vrijdag 12 oktober 2012



Met een ruk draai ik me om. Eerst zie ik niet waarom ik me niet zou moeten omdraaien, maar dan valt mijn blik op Alec. Hij staat te zoenen met een meisje. En niet zomaar een meisje. Nee, Alec, de jongen die ik vanmiddag gedumpt heb, die nog geen halve dag weer single is, staat te zoenen met het meisje dat mij jarenlang gepest heeft. Het meisje dat hij had uitgescholden omdat zij mij had uitgescholden toen ik voor het eerst meespeelde met de band in het cafĂ©. Nu stond hij met haar te zoenen. Dus zoveel betekende ik voor hem. Voor mij honderd anderen. Ik draai me naar Veerle om. Op haar gezicht staat schrik te lezen. De tranen springen in mijn ogen. James komt lachend terug, maar zijn grijns verdwijnt van zijn gezicht als hij ons ziet. ‘Wat is…?’ Veerle legt hem het zwijgen op. Ik draai me om en verdwijn in de menigte.

Als ik eindelijk buiten kom, ren ik naar mijn fiets toe. De tranen rollen over mijn wangen. Ik haal mijn fiets van het slot. Ik stap op en wil wegrijden, maar James gaat voor mijn fiets staan. Mijn blik is troebel dus ik zie zijn gezichtsuitdrukkingen niet. Hij veegt de tranen van mijn wangen af. ‘Ik wil naar huis,’ zeg ik bevend. James glimlacht. Hij doet een stap naar me toe. Mijn band steekt tussen zijn benen door. ‘Ik had het je moeten vertellen,’ zegt hij. Zijn hoofd is op nog geen tien centimeter afstand van de mijne. Een zenuwachtige kriebel schiet door me heen. ‘Sorry, maar ik kon het niet.’ Ik kijk hem vragend aan. ‘Wat wil je nou zeggen, James?’ Ik voel zijn adem in mijn gezicht. ‘Alec, nou ja, hij sprak al wat langer met haar af.’ Ik kijk hem niet begrijpend aan. James zucht en kijkt me verdrietig aan. ‘Alec ging al een tijdje vreemd.’

Zwijgend staar ik James aan. Zijn hoofd is nog steeds dichtbij, maar hoe het me net zenuwachtig maakte, maakt het me nu boos. ‘En jij wist het?!’ vraag ik hem. Waarom heeft hij me niets verteld? Waarom verzweeg hij dit voor me? James knikt schuldig. ‘Ja, sorry, ik had het je moeten vertellen, maar Alec…’ Hij zwijgt en kijkt me smekend aan. ‘En je hebt niets gezegd?!’ James zwijgt nog steeds. ‘Wat voor vriend ben je dan?!’ Mijn stem schiet uit. James staart naar de grond. ‘Sorry, maar ik stond tussen jullie in en ik…’ ‘Hou je bek, James! Ik wil er niets over horen!’ Ik trek mijn fiets weg en spring op mijn zadel. ‘Niets!’ schreeuw ik terwijl ik hard wegfiets. Niets, denk ik. Ik heb helemaal niets meer.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen