donderdag 29 november 2012



‘Maar lieverd, luister.’ Mijn moeder zet haar strenge-juffen-toontje op. ‘Als je met deze band, met al deze jongens, dat platencontract tekent, zit je aan ze vast.’ Ik knik zelfverzekerder dan dat ik me voel. ‘Prima.’ ‘Lieverd, het is net uit tussen jou en Alec en als ik me niet vergis, heb je wat ruzie met James.’ Ik glimlach treurig. ‘Wat je moeder wil zeggen, lieverd, is dat je het goed met ze moet kunnen vinden. Je zult je aan hen vast moeten houden om niet ten onder te gaan in die wereld,’ vult mijn vader aan. Ik knik. ‘Alec en ik kunnen nog steeds door één deur. Ook al ging het op een vervelende manier uit. En James, ik denk dat dat wel goed komt.’

‘Goed,’ zegt mijn moeder aarzelend. ‘Dus als er straks een foto van jou in de krant staat waarop jij absoluut niet charmant je hamburger opeet, vind je dat niet erg?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Als mensen er slecht over willen spreken, moeten ze dat vooral doen. Ze moeten me maar nemen zoals ik ben.’ ‘Zo mag ik het horen!’ zegt mijn vader lachend. Maar zijn lach vergaat hem snel als hij een dodende blik van mijn moeder krijgt. Mijn moeder knikt. ‘En dat de paparazzi voortaan als muggen achter je aan gaan, maakt je niets uit?’ Ik schud mijn hoofd. ‘Ik denk dat we best kunnen regelen dat ik ook nog een privé leven kan hebben.’ De twijfel staat op mijn moeders gezicht te lezen.

‘Oké, we kunnen niet anders,’ zegt mijn moeder. Ze trekt een papier tevoorschijn. ‘Nee, dit is niet het platencontract,’ zegt ze terwijl ze het voor me neer legt. ‘Je moeder en ik hebben besloten je deze kans te geven, want je krijgt geen tweede,’ zegt mijn vader. ‘Daar zitten alleen wel een paar voorwaarden aan.’ Ik pak het papier vast. ‘Zoals?’ ‘Je resultaten op school mogen er niet onder leiden. Je zult vast minder lessen gaan volgen, maar je zorgt dat je bij blijft.’ Ik knik. ‘Natuurlijk.’ ‘De tweede voorwaarde is dat je niet naast je schoenen zult gaan lopen. Je bent nog steeds onze dochter en wij zijn nog steeds jouw ouders. Wij zijn verantwoordelijk voor je en je zult tot je achttiende bij ons blijven wonen.’ Ik knik. ‘Graag.’ ‘Dus als er wordt aangeboden dat je naar het buitenland kan, kun je alvast zeggen dat je niet mag.’ Ik knik. ‘Ja, begrepen.’ ‘En de laatste voorwaarde is dat je contact blijft houden met Veerle. Zorg dat je gewoon op haar verjaardag bent, en bij dat soort dingen, en zorg dat je er voor haar bent als ze je nodig heeft.’ ‘Waarom zou ik Veerle laten vallen?’ Mijn moeder schudt haar hoofd. ‘Geloof me, dat gebeurt wel vaker.’ Mijn vader schuift me een pen toe. ‘Als je daar, naast onze handtekening tekent, krijg je toestemming voor dat platencontract.’

woensdag 28 november 2012



Ik loop de gang op en druk de telefoon tegen mijn oor. Hij gaat één keer over, dan wordt er opgenomen. ‘Jou wilde we spreken!’ roept Diederik, of Jelle. ‘Hoe staan de zaken ervoor? Heb je je moeder al kunnen ompraten? Helpt de rest je een beetje?’ ‘Eh, nee, ze is nog niet echt om.’ Ik hoor wat gemompel in de kamer. ‘Kijk, kind, we hebben een idee hoe we haar kunnen ompraten. We willen daarvoor alleen wel jouw goedkeuring hebben.’ Ik knik aarzelend. ‘Eh, wat zijn jullie van plan?’ ‘We gaan dreigen.’ ‘Wat zijn jullie van plan?’ ‘We gaan zeggen dat het niet goed gaat met Xtreme en dat we haar zullen moeten ontslaan als we geen nieuwe ster gaan krijgen.’ ‘Daar trapt ze nooit in.’ Jelle, of Diederik, begint te lachen. ‘Jawel hoor. Het is ons eerder gelukt.’

Ik loop het klaslokaal in. Aarzelend blijf ik bij het tafeltje van Alec staan. Ik draai me naar hem toe en buk voorover. ‘Jelle en Diederik gaan mijn moeder overtuigen. Ze gaan dreigen. Het ziet ernaar uit dat het gaat lukken,’ mompel ik. Alec kijkt me ongelovig aan. ‘Serieus?’ Ik knik. ‘Ze hebben één keer eerder gedreigd, en toen kregen ze hun zin. Ze willen nu hetzelfde doen.’ Alec lacht. ‘Laat me het weten zodra je meer weet.’ Ik knik en loop naar mijn tafel toe. Als ik op mijn stoel neerplof, vraagt Alec de aandacht. Ik werp een blik op hem. Hij is gaan staan ‘We krijgen waarschijnlijk een platencontract!’ Egotripper.

Ik gooi mijn tas onder de kapstok neer. Zuchtend loop ik de woonkamer in. Mijn ouders zitten aan tafel. Ze kijken me serieus aan. Ik voel een zwaar gesprek opkomen. Mijn moeder wijst naar de stoel. ‘Ga even zitten.’ Ik knik. ‘We willen het over het platencontract hebben,’ zegt mijn moeder. Ik knik weer. ‘Jelle en Diederik hebben gebeld,’ zegt mijn vader, ‘ze zijn dringend op zoek naar een nieuwe groep. Jullie zijn daar de goeie band voor.’ Mijn moeder knikt twijfelend. ‘Hoe graag wil je dat platencontract?’ Ik weet dat ik nu overtuigend moet zijn. ‘Heel graag.’ Mijn moeder zucht geïrriteerd. ‘Mam, het kan me echt niets schelen dat er foto’s van mij in tijdschriften komen. Het maakt me niet uit dat de paparazzi achter me aan zal komen. Mijn passie is muziek maken. En met dat platencontract kan ik die muziek over heel de wereld laten horen. Dat is wat ik wil, mam.’

woensdag 21 november 2012



Veerle schudt ongelovig haar hoofd. ‘Wat een… wat een…’ Ze zwijgt en kijkt me hoofdschuddend aan. ‘Waarom doet hij zoiets? Waarom denkt hij dat jij vriendjes met hem wil blijven?’ Ze zucht en neemt een hap van haar brood. Ik haal mijn schouders op. ‘Ik weet het niet.’ Ik schuif mijn brood aan de kant en ondersteun mijn hoofd met een hand. ‘Misschien is hij bang dat je uit de band stapt.’ Veerle kijkt me vragend aan. ‘Ik denk dat er wel meer mensen uit de band gaan stappen. Het loopt al lange tijd niet helemaal lekker. Kom op, Veerle, dat heb je zelf ook wel door gehad.’ Veerle knikt aarzelend. ‘Jawel, maar misschien denkt hij dat alle spanning wel wegtrekt nu het uit is.’

Mijn mobiel begint te trillen in mijn zak. Verschrikt kijk ik op. De wiskundeleraar legt een opgave aan iemand voor in de klas uit. Ik richt mijn blik weer op mijn schrift. Even later gaat weer mijn mobiel. Ik bijt op mijn lip. Wie zou mij zo graag willen spreken? Na nog een minuut gaat weer mijn mobiel. ‘Oké.’ De leraar gaat rechtop staan. ‘Zou degene wiens mobiel steeds afgaat zijn of haar telefoon uit willen zetten?’ Ik word rood en trek mijn mobiel tevoorschijn. ‘Sorry,’ mompel ik. Mijn blik valt op de naam van de beller. Ik kan me niet herinneren dat ik deze als contactpersoon in mijn mobiel had staan. Hoofdkantoor Xtreme: Jelle en Diederik.

‘Volgens mij had ik je gevraagd je mobiel uit te zetten.’ Mijn wiskundeleraar gaat voor mijn tafel staan. Ik knik aarzelend. ‘Volgens mij is dit een belangrijk telefoontje.’ Alsof mijn mobiel het gehoord heeft, begint hij weer te trillen. ‘O, en waar gaat dit telefoontje dan over?’ Mijn leraar kijkt me chagrijnig aan. Ik word rood. ‘Het is Jelle, of Diederiek, de directeurs van… van eh… van Xtreme.’ Mijn leraar trekt zijn wenkbrauwen op. ‘En wat mag Xtreme dan wel zijn?’ Er klinkt sarcasme in zijn stem. ‘Oh my god!’ gilt Stefani voordat ik iets kan zeggen. ‘Krijgen jullie een platencontract bij Xtreme?!’