donderdag 27 december 2012

We lopen het grote kantoorgebouw van Xtreme binnen. Ik kijk even aarzelend om me heen als we in de grote hal staan. Er zit een meisje achter de balie. Ze kijkt ons chagrijnig aan. 'Kan ik jullie helpen?' Ze blaast een bel van kauwgom. Ik stap aarzelend wat naar haar toe. 'We komen voor, eh, Jelle en eh, Diederik.' Het meisje trekt haar wenkbrauwen op. 'Ik kan jullie helaas niet helpen.' Het meisje draait zich naar haar computerscherm toe. 'Wij hebben een afspraak. Ze weten dat we komen.' Het meisje begint schel te lachen. 'Ja, vast. Ga dat een ander wijsmaken.' Ik draai me om. Hulpeloos kijk ik James aan.

Mijn moeder komt aanrennen. 'Ella? Waarom heb je me niet meteen gebeld?' Het meisje kijkt verschrikt op. 'Sorry, mevrouw, ik...' 'Ik had je toch gezegd dat er om half vier een groepje jongeren komt? Zij worden de nieuwe band van Xtreme! En jij laat ze hier gewoon staan. Dat kost tijd, en tijd kost geld!' Mijn moeder werpt Ella een dodelijke blik toe. 'En haal die kauwgom uit je mond.' Ella knikt braaf en spuugt haar kauwgom in een prullenbak. Mijn moeder draait zich zuchtend naar ons om. 'Kom verder. Sorry voor Ella.' Ze loopt richting de liften. 'Ze is verschrikkelijk. Maar ze is het nichtje van Jelle, dus hij wil haar nog niet op staande voet ontslaan. Maar ik ben haar spuugzat,' zegt ze als we buiten gehoorsafstand zijn.

Mijn moeder opent een deur. Binnen zitten alle ouders van onze bandleden. Ze beginnen te klappen als we binnenkomen. Ik word rood en blijf stil staan. Mijn moeder pakt haar mobiel. 'Ik zal Jelle even bellen.' Ze verdwijnt naar de gang. Ik ga op een stoel in de hoek van de kamer zitten. Even later komen Jelle en Diederik binnen. 'Ah, geweldig!' roept Jelle of Diederik. Ik ben nog steeds niet in staat ze uit elkaar te houden. 'Ik ben Jelle,' zegt Jelle terwijl hij James een hand geeft. Jelle heeft een rode stropdas aan. 'Diederik,' zegt Diederik terwijl hij James ook een hand geeft. Blauwe stropdas. Dat moet ik wel kunnen onthouden. Als Jelle iedereen een hand heeft gegeven, loopt hij naar me toe. 'Ons sterretje!' roept hij vrolijk. Hij geeft me een knuffel. 'Wij zijn een geweldig team met zijn drieën,' zegt Diederik. 'Goed,' zegt mijn moeder, 'zullen we de contracten maar gaan tekenen?'


dinsdag 25 december 2012

Ik loop het schoolplein op. Ik weet dat ik word nagestaard, dat mensen om me lachen. Ik zie ze wijzen en mompelen. Het kan me niets schelen. Ik loop het schoolgebouw binnen. Iedereen weet het al: we hebben een platencontract bij Xtreme. Vanmiddag gaan we het tekenen. Ik glimlach terwijl ik richting mijn kluisje loop. Ze mogen om me lachen zo hard als ze willen, ze mogen naar me gillen zo lang als ze willen. Het kan me helemaal niets meer schelen. Iemand bedekt mijn ogen met zijn of haar handen. 'Dit is een ontvoering,' fluistert James in mijn oor. Ik begin zenuwachtig te giechelen. James begeleidt me ergens heen, maar ik zie niet waarheen. 'Ogen dicht,' fluistert hij. Ik sluit mijn ogen. James opent een deur en duwt me naar binnen. 'Open je ogen maar.'

'Lieverd, wakker worden! Je moet naar school!' Mijn moeder staat onder aan de trap te roepen. Ik wrijf in mijn ogen. 'Ik kom al!' roep ik terwijl ik op mijn wekker kijk. Het is kwart voor acht. 'Help!' Ik spring mijn bed uit. Vliegensvlug ren ik naar mijn klerenkast. Over tien minuten moet ik weg. Ik kleed me gauw aan en ren naar beneden. Ik smeer een boterham en trek mijn jas aan. 'Eet je je brood niet hier op?' Mijn moeder kijkt me vragend aan. Ik rits mijn jas dicht. 'Ik moet weg. Ik ben te laat.' Mijn moeder glimlacht. Ze gooit een zakje brood naar me toe. 'Je lunch,' zegt ze. Ik ren naar haar toe en geef haar een zoen op haar hoofd. 'Om half vier zijn jullie er, hè?' vraagt ze voor de duizendste keer. Ik kijk mijn moeder even vragend aan. Ze schudt haar hoofd. 'Het contract ondertekenen?' Ik glimlach. 'Ja, half vier.' Ik draai me om en ren naar mijn fiets toe.

Als ik het schoolgebouw inloop, merk ik dat iedereen me aanstaart. Ik ga even gauw met mijn hand door mijn haar. Het rustige gevoel uit mijn droom is weg. Ik kan er niet tegen dat mensen me aankijken. Ik ren de laatste treden op. De bel gaat. Snel loop ik naar mijn kluisje. Ik pak mijn boeken en loop naar het biologielokaal. Als ik het instap, trekt Alec mijn aandacht. En niet alleen mijn aandacht. Zo ongeveer alle meisjes uit de klas staan om hem heen. Alec lacht overdreven hard. Ik ga aan mijn tafel zitten. 'Het was nog een heel gedoe om haar moeder over te halen, maar uiteindelijk hebben we haar met zijn allen kunnen overtuigen,' vertelt Alec terwijl hij grote armgebaren maakt. Ja vast, met zijn allen.

maandag 24 december 2012

Ik ruk mezelf los. Woedend kijk ik Alec aan. Hij lacht schijnheilig. 'Kom op, Kraaitje. Zo erg is het toch niet?' Ik schud ongelovig mijn hoofd. 'Het is uit, Alec. Ik wil dit niet meer.' Alec haalt zijn schouders op. 'Goed, dan niet.' Hij draait zich om. Ergens voel ik dat hij zich gekwetst voelt. Ik haal diep adem. In draai me om en graai in mijn tas op zoek naar iets wat er niet in zit. Alleen maar om even niet op te hoeven kijken. Als ik was blijven staan, had ik het gezicht van James gezien. Dan had ik zijn vreugde gezien. Zijn blijdschap omdat ik Alec afwees.

Ik zit met Veerle op de schommels in het speeltuintje. 'Volgens mij vindt Alec het behoorlijk...' Ze zwijgt even. 'Vooruit, ik hou het netjes. Hij vindt het behoorlijk vervelend dat je hem afwijst.' Ik glimlach. Veerle kijkt me aan. 'Wat vind jij er eigenlijk van dat je een platencontract krijgt?' Ik haal mijn schouders op. 'Ik vind het wel stoer, denk ik. Maar ik ben ook bang.' Ik schop wat zand omhoog. 'Ik ben bang dat het wereldje me niet gaat bevallen. Dat ik in een zwarte, diepe put val en er niet meer uitkom. Ik ben bang dat mijn ouders dan zeggen van dat ze me er voor gewaarschuwd hebben. Ik ben bang dat ik jou verlies, Veerle.'

Veerle slaat haar armen om me heen. 'Mij verlies je nooit,' fluistert ze terwijl ze me van de schommel af overeind trekt. Ik glimlach. 'Dat dacht ik eerst ook, Veerle, maar mijn moeder is er zowat zeker van dat dat gaat gebeuren. Ik heb een soort van contract met hen getekend. Daarin staat onder andere dat ik er voor jou zal blijven. Mam zei dat het regelmatig voorkomt dat iemand die ineens beroemd wordt zijn of haar vrienden een beetje vergeet.' Veerle houdt me iets van zich af. 'Luister eens heel goed naar me.' Haar stem klinkt vastberaden. 'We spreken af dat je me elke week minstens één keer belt, dat we elkaar in ieder geval op verjaardagen en feestdagen weer zien en dat je me gaat voorstellen aan een aantal knappe, mannelijke beroemdheden.' Ze glimlacht terwijl ze over het laatste nog even nadenkt. 'Hm, ja, dat laatste is toch wel heel belangrijk,' mompelt ze. Ik sla mijn armen stevig om haar heen. 'Deal.'

zondag 23 december 2012


Langzaam bevrijdt ik mezelf uit de greep van James. Hij glimlacht en wrijft even door mijn haren. Ik hoor een sleutel in het slot. Zou Veerle dit gepland hebben? James haalt een hand door zijn haar. Hij loopt richting de keuken. ‘Wil je nog iets drinken?’ roept hij terwijl hij de keuken instapt. Ik ga weer op de bank zitten. ‘Nee, dank je.’ Veerle komt de woonkamer in gerend. ‘Mijn Sterretje!’ gilt ze. Ze grijpt mijn handen vast en springt opgewonden op en neer. Ik lach verlegen en laat mijn blik op de grond vallen. Veerle slaat opgewonden haar armen om me heen. ‘Ik ben zó blij voor je.’

Ik loop de garage in. De jongens van de band zitten allemaal binnen. Ze kijken me nieuwsgierig aan. Ik had ze allemaal laten komen. Veerle gooit haar tas in de hoek. Ik had haar meegevraagd omdat zij de enige is die al weet dat mijn moeder heeft toegestemd. Ik ga op de bank zitten en kijk glimlachend de garage rond. Alec opent een bierblikje. ‘Nou, ga je ons nog vertellen waarom we op onze vrijdagavond hierheen moesten komen? Ik wilde uit gaan.’ ‘Ach,  moet je het nog even uitstellen om een slachtoffer te kiezen voor je grijpgrage handjes?’

Alec staat chagrijnig op. ‘Ik ga.’ Hij gooit een drumstokje richting mijn hoofd. Ik ontwijk het stokje, het komt met een klap tegen de muur aan. Hij loopt richting de deur. ‘Mijn moeder gaat akkoord. We krijgen een platencontract en als reclame worden we het nieuwe gezicht van het schoenenmerk van mijn vader. Reken maar op een uniek paar.’ Ik steek mijn voeten in de lucht om mijn unieke, ondertussen al behoorlijk vieze, schoenen te laten. Ik ben nog steeds trots op de schoenen. Ik ben trots op mijn vader die een hoge directeur is van het merk. Ik zie de spieren in Alec zijn lichaam aanspannen. Langzaam draait hij zich om. Er verschijnt een twinkeling in zijn ogen. Hij kijkt me doordringend aan. ‘Maak je een grapje?’ fluistert hij schor. Ik schud mijn hoofd. Alec is in twee stappen bij me. Zijn linkerhand legt hij op mijn rug, met zijn rechterhand pakt hij mijn hoofd vast. Hij trekt me naar zich toe en voordat ik het weet, voel ik zijn lippen op de mijne. We staan weer te zoenen.

vrijdag 7 december 2012



Ik bel aan. Veerle en ik hadden vandaag bij haar afgesproken. Na een tijdje wordt er open gedaan. James staat in een joggingbroek en een sweater in de deuropening. Hij doet een stap opzij. ‘Veerle is er nog niet. Ze is er over een half uurtje.’ Ik knik en loop aarzelend naar binnen. Het voelt ongemakkelijk om met hem te praten. James loopt de woonkamer in en ploft op de bank neer. De tv staat aan op MTV. Ik ga op de tweede bank in de kamer zitten. Een ongemakkelijke stilte hangt tussen ons in.

‘Oké,’ zegt James plots. Hij zet de tv uit en kijkt me doordringend aan. ‘Wij moeten even praten.’ Ik durf hem niet goed aan te kijken en bestudeer het tapijt op de grond. James gaat verzitten. ‘We kunnen toch niet een bandje gaan vormen als we niet eens samen in een kamer kunnen zitten?’ Ik kijk James verlegen aan. Langzaam knik ik. James kijkt me doordringend aan. ‘Ik moet je mijn excuses aanbieden.’ Ik knik en glimlach treurig. ‘Ik had het je moeten vertellen, echt waar, maar ik stond gewoon tussen jou en Alec in.’ Ik staar naar mijn handen. Ze liggen doelloos in mijn schoot.

‘Ik moet eigenlijk ook sorry zeggen,’ mompel ik tenslotte. Ik kijk James aan. ‘Ik had niet zo boos moeten reageren. Het was alleen zo… nou ja… met Alec enzo.’ James glimlacht. Weer zijn we beiden even stil. James staat op. ‘Krijg ik weer een knuffel?’ Ik glimlach. Ik steek mijn handen naar hem uit. James trekt me overeind en slaat zijn armen stevig om me heen. Ik begraaf mijn gezicht in zijn hals. ‘Ik beloof je,’ fluistert hij, ‘dat ik nooit meer zoiets voor je zal verzwijgen. Nooit meer.’